Τρίτη, 21 Νοεμβρίου 2017

Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου...!!!!

Πολλές φορές έτυχε να αγαπήσεις κάποιον ή ακόμα να στεναχωρηθείς που κάποιος δεν μπόρεσε να ανταποδώσει την δική σου αγάπη. Αλλά εσύ ό ίδιος πόσο πολύ αγάπησες τον εαυτό σου;

Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου. Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου σημαίνει να αναδεικνύεις αυτό που έχεις, είτε είναι χιούμορ είτε είναι ομορφιά είτε είναι εξυπνάδα. Έχεις σίγουρα πολλά προσόντα, πολλά από τα οποία σε περιμένουν να τα ανακαλύψεις. Δοκίμασε, πειραματίσου και μην φοβάσαι την αποτυχία, μόνο έτσι μαθαίνεις.

Φρόντισε τον εαυτό σου, μην τον παραμελείς. Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν στην ζωή μας, ο εαυτός μας είναι ο μοναδικός συνοδοιπόρος μας σε αυτό το παράξενο και όμορφο ταξίδι. 

Κάνε στον εαυτό σου μερικά χατίρια, όπως θα έκανες χατίρια σε κάποιον καλό σου φίλο ή στον άνθρωπο της ζωής σου. Άφηνε τον που και που να βγαίνει έξω από τα στενά πλαίσια που το έχεις βάλει. Είτε λέγεται φαγητό, είτε ποτό, είτε διασκέδαση, άλλωστε ζει μόνο μια φορά.

Σεβάσου τον εαυτό σου. Μην αφήνεις τους άλλους να τον πληγώνουν και αν το κάνουν να απομακρύνεσαι. Δεν χρωστάς σε κανέναν και τίποτα, η ζωή είναι δική σου και την ζεις με τον δικό σου τρόπο. Σεβάσου τα «θέλω» σου και προάσπισε τα.

Να είσαι επιεικής μαζί του. Όλοι κάνουν λάθη και όλοι παίρνουν κάποια στιγμή λάθος αποφάσεις. Μην αυτοκατηγορείσαι και μην «αυτομαστιγώνεσαι» για τα σφάλματα σου. Χαμογέλα και συνέχισε.

Αν δεν αγαπήσεις εσύ πρώτος τον εαυτό σου πώς να περιμένεις από κάποιον άλλον να το κάνει;




Του Κωνσταντίνου Μάνεση.

Για να προχωρήσεις στη ζωή σου, πρέπει να αποδράσεις από τη φυλακή σου...!!!!

Υπάρχουν καταστάσεις που μας οδηγούν στην πεποίθηση ότι δεν πρόκειται ποτέ να προχωρήσουμε στη ζωή μας, ότι δεν θα πάμε μπροστά κι όμως όλες αυτές οι σύνθετες σκέψεις απλώς μας κάνουν να χάνουμε το ηθικό μας. Ωστόσο, τα πάντα γίνονται λίγο πιο εύκολα, από τη στιγμή που αποφασίζουμε να ξεμυτίσουμε από τη φυλακή μας,. από το υγρό, σκοτεινό μας υπόγειο!

Πολλές φορές βλέπουμε ανθρώπους να υπερβάλουν για αυτά που τους συμβαίνουν ή να εξοργίζονται διότι δεν μπορούν να ελέγξουν τις αποφάσεις που παίρνουν. 

Το γεγονός ότι πολλές φορές δεν γνωρίζουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα για να μπορέσουμε να προετοιμαστούμε, ενδεχομένως να μας προκαλεί ανασφάλεια και ματαίωση. Ας αναρωτηθούμε όμως, πόσο απαραίτητο είναι να ταλαιπωρήσουμε τόσο πολύ το παρόν μας για να μπορέσουμε να ελέγξουμε το μέλλον;

Η ζωή είναι πολύ πιο απλή, παρά την αγωνία μας να μη χάσουμε τις ευκαιρίες που μας δίνει. Εάν προσπαθήσουμε να αποκτήσουμε έλεγχο στα πάντα, θα δούμε ότι αυτή είναι μια επικίνδυνη αποστολή που πιθανότατα δεν θα στεφθεί με επιτυχία και μάλιστα θα μας στερήσει πολύτιμες στιγμές χαράς αλλά και την δυνατότητα να μάθουμε και να βιώσουμε εκπλήξεις.

Ας ακούσουμε τον εαυτό μας, ας απολαύσουμε το ταξίδι της ζωής.

Η ζωή προφανώς έχει πολλά να μας προσφέρει, πολύ περισσότερα από αυτά που πιστεύουμε. Αναρωτιέμαι για ποιόν λόγο κλεινόμαστε σε μια φυλακή, προσπαθώντας να ελέγξουμε τα πάντα, να προγραμματίσουμε τα πάντα. 

Κανείς δεν λέει να προχωρήσουμε στα τυφλά, ή να ενεργήσουμε ασυνείδητα, αλλά να αφήσουμε την πόρτα ανοιχτή σε αυτό που μας προσφέρει η ζωή, σε αυτό που μας επιφυλάσσει, διότι μας επιφυλάσσει πολλά! 

Έτσι, εάν μας τύχει κάτι άσχημο, μπορούμε να επιλέξουμε, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, να επιλέξουμε μεταξύ της απαθούς οδύνης και της ενεργητικής μάχης, να υποχωρήσουμε ή να πολεμήσουμε.

Πώς μπορούμε όμως να διαλέξουμε τι δρόμο θα χαράξουμε; Ακούστε τον εαυτό σας και θα βρείτε την άκρη του νήματος. Εάν είστε ειλικρινής, εάν σταματήσετε να ακούτε τις φωνές που σας επιβάλλουν τι να κάνετε, που σας επιδεικνύουν αυτό που είναι [πολιτικά] ορθό, τότε θα καταφέρετε να ακούσετε εκείνη, τη λεπτή, εσωτερική φωνούλα. 

Κι όταν αισθανθείτε ότι έχετε ανάγκη να κάνετε κάτι που δεν ακολουθεί την πεπατημένη οδό, κάτι διαφορετικό, μην αντισταθείτε! Εξερευνήστε αυτή την εσωτερική φωνούλα που σας ψιθυρίζει. Βιώστε αυτή την ανάγκη και αναζητήστε έναν τρόπο να την εκπληρώσετε, συνειδητοποιώντας τις δικές σας δυνατότητές.

Κυρίως, όμως, δείξτε εμπιστοσύνη στο ταξίδι σας. Μόνο με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσετε να επωφεληθείτε, να βρείτε έναν τρόπο έκφρασης, αυτής της έκφρασης που έχετε τόσο μεγάλη ανάγκη για να αφήσετε ελεύθερα τα συναισθήματά σας, να μεγαλώσετε, να ωριμάσετε και να προχωρήσετε.

Εσείς κρατάτε τα κλειδιά της φυλακής σας !

Πολύ συχνά, η δύναμή μας είναι κλεισμένη μέσα σε μια φυλακή. Σε αυτή την περίπτωση μόνο εμείς κρατάμε τα κλειδιά που θα μας οδηγήσουν στην ελευθερία. 

Έχετε σκεφτεί γιατί συμβαίνει αυτό; Για ποιον λόγο πιστεύουμε σε μία ζωή που μας κόβει τα φτερά, αντί να μας βοηθήσει να πετάξουμε; Γιατί συμβιβαζόμαστε με μια μέτρια ζωή, ενώ είμαστε φτιαγμένοι για τα ωραία και τα μεγάλα;

Η αλήθεια είναι ότι η ιδέα μιας ελεγχόμενης και προγραμματισμένης ζωής είναι πολύ συνηθισμένη. Ωστόσο, αυτό μπορεί να είναι επικίνδυνο. Για να ανοίξουμε τις πόρτες του κελιού μας, πρέπει να ξεκινήσουμε απομυθοποιώντας αυτό το όραμα που μας κρύβει τον ορίζοντα, που δεν μας αφήνει να χαρούμε τις ευκαιρίες της ζωής.

Πράγματι, αυτή η αναζήτηση της άνεσης, της βολής που ακούγεται συχνά, προκύπτει από παλαιά βιώματα. Η οδύνη και ο πόνος βαρύνουν το συναίσθημά μας με φόβο, σύνδρομα και πεποιθήσεις που μας περιορίζουν. Ωστόσο, μήπως είναι καλύτερα να δούμε πώς μπορούμε να επωφεληθούμε από αυτά;

Εσείς έχετε τα κλειδιά…και τη δύναμη να ανοίξετε την πόρτα!

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι τα κλειδιά της φυλακής είναι στο χέρι μας! Εξ΄ίσου σημαντικό είναι να έχουμε το θάρρος να τα χρησιμοποιήσουμε για να αποδράσουμε. Κάθε απόφαση που παίρνουμε κρύβει έναν φόβο∙ τον φόβο της αποτυχίας, του αγνώστου, της ανεπάρκειας, μήπως πήραμε λάθος δρόμο, τον φόβο της επίκρισης.

Κι όμως, η απάθεια και η στασιμότητα είναι ο χειρότερος τρόπος για να μετανιώσει κανείς, να πεθάνει χωρίς να έχει ζήσει. Ωραία! Φοβόμαστε την αποτυχία, αλλά δεν φοβόμαστε μήπως χάσουμε την ευκαιρία να θριαμβεύσουμε; 

Φοβόμαστε το λάθος, αλλά δεν φοβόμαστε μήπως χάσουμε για πάντα μια καλή ευκαιρία να δημιουργήσουμε κάτι νέο και ελπιδοφόρο; Φοβόμαστε την επίκριση, αλλά δεν φοβόμαστε τι θα πιστεύουμε για τον εαυτό μας στο μέλλον;

Ας διώξουμε τον φόβο μακριά από τις πράξεις μας και ας πάρουμε μια γενναία απόφαση, να μην μετανιώσουμε για μια σημαντική απόφαση που πήραμε στη ζωή μας. Ακόμη κι αν αποτύχουμε, ακόμη κι αν κάνουμε λάθος…

Κάθε βήμα είναι μια σημαντική στιγμή για την προσωπική μας ανάπτυξη. Κάθε βήμα μας φέρνει πιο κοντά στους στόχους μας – ακόμη κι αν αυτό το βήμα είναι λάθος – και μας δίνει την ευκαιρία να απελευθερωθούμε και να πάρουμε αποφάσεις.

Ας βγούμε από τη ζώνη ασφάλειας, ας προχωρήσουμε μπροστά !

Η φυλακή μας είναι η ζώνη ασφάλειάς μας. Τίποτα δεν μας κρατάει εκεί, μόνο ο εαυτός μας, ας βγούμε λοιπόν έξω στον κόσμο! Η ζώνη ασφάλειάς μας θα είναι πάντα εκεί, θα μας περιμένει εάν αποφασίσουμε να επιστρέψουμε. Ας μην ξεχνάμε ότι εμείς κρατάμε τα κλειδιά, στα δικά μας χέρια κι είμαστε ελεύθεροι να βγούμε και να επιστρέψουμε εάν θελήσουμε.

Ας πάρουμε λοιπόν το ρίσκο, ας κάνουμε το πρώτο βήμα για έξω και μετά ένα δεύτερο και μετά, θα συναντήσουμε το φως που μας περιμένει έξω από το υπόγειό μας. 

Αν πιστέψουμε ότι είναι σωστό, θα πρέπει να το κάνουμε, αν είμαστε έτοιμοι, πρέπει να τολμήσουμε, λίγο-λίγο, βήμα-βήμα, με εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και τότε θα νιώσουμε πολύ καλύτερα!

Η ανασφάλεια απέναντι στον κίνδυνο παίζει σημαντικό ρόλο. Όσο περισσότερο συνηθίσουμε αυτή την ανασφάλεια, τόσο περισσότερο θα μάθουμε να τη ελέγχουμε, παίρνοντας από τη ζωή αυτό που έχουμε ανάγκη∙ την αναζήτηση της περιπέτειας και την ενστικτώδη ανάγκη να προχωρήσουμε μπροστά και – επιτέλους – να ζήσουμε!




Κείμενο – Απόδοση Λ.Τ.

Εκεί που νομίζεις πως «άδειασες», ανακαλύπτεις τη δύναμή σου...!!!!

Πριν από δυο χρόνια «έχασα» τη μητέρα μου. Για την ακρίβεια έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου…

Τελικά το «πένθος» δεν περιγράφεται. Αρχικά μουδιάζεις, μετά καταρρέεις, οργίζεσαι. Βυθίζεσαι για ένα διάστημα ύστερα αρχίζει η αργή αλλά επίπονη αναρρίχηση γιατί αυτό το κοινότυπο «η ζωή συνεχίζεται….» είναι τελικά τόσο πραγματικό. 

Όλα γύρω σου συνεχίζουν : η δουλειά, οι υποχρεώσεις, οι ζωές των υπόλοιπων αγαπημένων προσώπων. Συνεχίζουν όμως και οι ανάγκες σου και αυτές τελικά σε «σπρώχνουν» στην επιφάνεια…

Καθώς λοιπόν περνά η περίοδος του αρχικού πένθους, ενώνεις ξανά τα κομμάτια της ψυχής σου κι εκεί κάνεις απολογισμό. Τι μπόρεσες να «ξαναενώσεις», τι άλλαξε, τι «έσπασε», τι δε θα ξαναβρείς ποτέ, και συνειδητοποιείς ότι η απώλεια τελικά δε συνδέεται μόνο με το φυσικό θάνατο. 

Η ζωή μας είναι γεμάτη απώλειες. Χωρισμοί, φίλοι που «χάθηκαν», όνειρα που έθαψες, ασθένειες που μας «σημάδεψαν», αποτυχίες απωθημένα ,συνθέτουν ένα νέο εαυτό τον οποίο καλείσαι να γνωρίσεις και να αποδεχτείς.

«Μηδενίζεις» το κοντέρ και μαθαίνεις να ζεις χωρίς το αγαπημένο πρόσωπο που έχασες… Μόνο η ανάμνησή του σε συντροφεύει. Πόσο πόνο κρύβει αυτό το «χωρίς»… ο πόνος δε σταματάει ποτέ, το «πένθος» έχει αρχή αλλά δε τερματίζεται… όμως εσύ για να τον διαχειριστείς , αλλάζεις…

Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό λένε. Πριν καλά καλά το καταλάβεις αυξάνεται περισσότερο η συναισθηματική σου νοημοσύνη, κατανοείς τον πόνο του άλλου, τον «αφουγκράζεσαι» ακόμη και στη σιωπή , τον «βλέπεις» στα μάτια των ανθρώπων γύρω σου. 

Και παραδόξως εκεί που νόμιζες πως «άδειασες», εκεί ανακαλύπτεις «απόθεμα» συναισθημάτων.

Παύεις πια να φοβάσαι. «Τι χειρότερο απ’ το θάνατο υπάρχει;» σκέφτεσαι. Και κάπως έτσι αρχίζεις να αντιμετωπίζεις από άλλη οπτική όλες εκείνες τις μέχρι πρότινος «φοβίες» και λύπες του παρελθόντος. 

Τα «ασήμαντα» αποκτούν πλέον την πραγματική τους διάσταση, το νόημα της ζωής έχει άλλη «γεύση». Οι στιγμές ξέρεις πια πόσο μοναδικές είναι. Αποφασίζεις να τις ζεις πιο έντονα, να λες πιο συχνά σ αγαπώ, να εκφράζεις αυτά που νιώθεις. Τώρα πια ξέρεις πως το παρόν, γρήγορα γίνεται ανάμνηση. Στο χέρι σου λοιπόν είναι η ανάμνηση αυτή να έχει θετικό πρόσημο στο παζλ της ζωής σου…




Της αναγνώστριάς μας, Κυριακής Σεληνιωτάκη.

37 απίθανοι τρόποι χρήσης του κοινού Oξυζενέ...!!!!

37 απίθανοι τρόποι χρήσης του κοινού οξυζενέ
Γνωρίζατε ότι το οξυζενέ είναι η μόνη μικροβιοκτόνος ουσία που αποτελείται μόνο από νερό και οξυγόνο; Το υπεροξειδίου του υδρογόνου ή κοινώς οξυζενέ αποτελεί ένα από τα πιο συνηθισμένα οικιακά απολυμαντικά στον κόσμο. Ωστόσο είναι πολύ πιο χρήσιμο απ’ όσο νομίζουμε οι περισσότεροι. Διαβάστε παρακάτω απίθανους τρόπους χρήσης :

1. Στο ενυδρείο
Το οξυζενέ μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσει στον έλεγχο της ανάπτυξης του μύκητα σε ενυδρεία χωρίς να βλάψει τα ψάρια.

2. Στα κατοικίδια
Αν ο τετράποδος φίλος σας καταπιεί κάτι τοξικό, μια γρήγορη δόση του υπεροξειδίου του υδρογόνου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την πρόκληση εμετού, κάτι που μπορεί να αποδειχθεί σωτήριο.

3. Απολυμάνετε μικρές πληγές
Το οξυζενέ είναι ένα φυσικό αντισηπτικό κι έτσι μια από τις πιο συνηθισμένες χρήσεις του είναι να καθαρίζετε τις πληγές για να εμποδίσετε τη λοίμωξη.

4. Τονίστε το χρώμα των μαλλιών σας
Προκειμένου να αποκτήσετε φυσικά ξανοιγμένα μαλλιά από τον ήλιο, απλώς ψεκάστε το πάνω σε υγρά μαλλιά και αφήστε τα να μουλιάσουν για 10 – 15 λεπτά πριν τα ξεπλύνετε.

5. Ανανεώστε τα σφουγγάρια σας
Για να απολυμάνετε τα σφουγγάρια της κουζίνας ή του μπάνιου, βουτήξτε τα μέσα σε ένα μπολ με οξυζενέ. Το οξυζενέ θα σκοτώσει όλα τα βακτήρια. Προσέξτε να πλύνετε αμέσως μετά το σφουγγάρι σας πολύ καλά.Σφουγγάρια ~ Απολυμαίντε τα συχνά και σωστά.
 
6. Οδοντόκρεμα για λεύκανση δοντιών
Ανακατέψτε σόδα και οξυζενέ για να φτιάξετε μια σπιτική οδοντόκρεμα που θα χρησιμοποιείτε για μικρό μόνο διάστημα (μέχρι 5 ημέρες) για να αφαιρέσετε τους λεκέδες από τα δόντια σας.

7. Αντισηπτικό για το στόμα
Χρησιμοποιήστε ένα καπάκι γεμάτο οξυζενέ για να ξεπλύνετε το στόμα σας, να λευκάνετε τα δόντια σας και να σκοτώσετε τα μικρόβια που προκαλούν δυσάρεστη αναπνοή.

ΠΡΟΣΟΧΗ όμως το οξυζενέ δεν πρέπει να χρησιμοποιείται όταν υπάρχουν μαύρα σφραγίσματα.

8. Απολυμάνετε τις οδοντόβουρτσες
Βουτήξτε τις οδοντόβουρτσες σε οξυζενέ για να σκοτώσετε τα βακτήρια σταφυλόκοκκου και άλλα μικρόβια που υπάρχουν συνήθως μέσα στο μπάνιο.

9. Σώστε το ελαφρώς καμένο ύφασμα
Το κιτρίνισμα στο ύφασμα από το σίδερο καθαρίζει με ένα πανάκι βουτηγμένο σε οξυζενέ.

10. Λευκάνετε τα νύχια σας
Βυθίστε τις άκρες των δακτύλων των χεριών και των ποδιών σας για να λευκάνετε φυσικά τα νύχια σας.

11. Απαλλαγείτε από την ακμή
Χρησιμοποιήστε το για να ξεπλύνετε το πρόσωπό σας και να σκοτώσετε τα βακτήρια που προκαλούν ακμή βοηθώντας να καθαρίσει η επιδερμίδα σας.

12. Απολυμάνετε τα ράφια
Ψεκάστε υπεροξείδιο του υδρογόνου στα ράφια της κουζίνας και του μπάνιου για καθαρισμό και απολύμανση.

13. Θεραπεύστε τους καλόγερους στο δέρμα
Ρίξτε μισό μπουκάλι (περίπου 230 ml) σε ζεστό νερό και μουσκέψτε το σημείο για να θεραπεύσετε τους καλόγερους.

14. Αντιμετωπίστε τους κάλους των ποδιών
Ανακατέψτε ίσες ποσότητες από οξυζενέ και ζεστό νερό για να ενυδατώσετε τα πόδια σας και να μαλακώσετε φυσικά τους κάλους.

15. Απολύμανση των επιφανειών κοπής τροφίμων
Ψεκάστε υπεροξείδιο του υδρογόνου σε αυτές τις επιφάνειες για να εξολοθρεύσετε τα μικρόβια και τα βακτήρια από το ωμό κρέας και άλλα τρόφιμα που μπορεί να έχουν παραμείνει στο εσωτερικό των επιφανειών.

16. Αφαιρέστε το κερί από τα αυτιά σας
Βάλτε μερικές σταγόνες στα αυτιά σας για 1-2 λεπτά και στη συνέχεια βάλτε 1-2 σταγόνες ελαιόλαδο. Περιμένετε άλλο 1 λεπτό και αδειάστε το υγρό από τα αυτιά σας για να αφαιρέσετε το κερί.

17. Ανακουφιστείτε από την ωτίτιδα
Βάλτε 6-8 σταγόνες σε κάθε αυτί για να ανακουφιστείτε από τα συμπτώματα και να αντιμετωπίσετε τη μόλυνση.

18. Απολυμάνετε το πληκτρολόγιο του υπολογιστή σας με οξυζενέ.
Βουτήξτε σε οξυζενέ μια μπατονέτα για να σαρώσετε τις περιοχές ανάμεσα στα πλήκτρα. Προσέξτε να μην στάζει το οξυζενέ γιατί θα προκαλέσει προβλήματα στην λειτουργία του πληκτρολογίου. Για τον ίδιο λόγο αποφύγετε να χρησιμοποιήσετε πετσέτα.

19. Απαλλαγείτε από τα υποδόρια παράσιτα
Απλώστε το στο δέρμα που έχει προσβληθεί από ακάρεα ή άλλα παράσιτα για να τα εξολοθρεύσετε με φυσικό τρόπο.

20. Ανανεώστε τις επαναχρησιμοποιούμενες τσάντες
Ψεκάστε υπεροξείδιο του υδρογόνου μέσα στις επαναχρησιμοποιούμενες πάνινες τσάντες για τα ψώνια σας για να τις καθαρίσετε, να τις απολυμάνετε και να αφαιρέσετε τις οσμές από τα τρόφιμα.

21. Θεραπεύστε τους μύκητες των ποδιών
Βάλτε ίσα μέρη από οξυζενέ και νερό σε ένα σκουρόχρωμο μπουκάλι ψεκασμού (η έκθεση στο φως το εξασθενεί) και απλώστε το κάθε βράδυ στην περιοχή του δέρματος που έχει προσβληθεί από μύκητες για να σταματήσετε την ανάπτυξή τους

22. Καθαρίστε τις επιφάνειες των πλακιδίων
Ψεκάστε το απευθείας πάνω στα πλακίδια για να απομακρύνετε τη βρωμιά και τους λεκέδες.

23. Λευκάνετε τον αρμόστοκο
Αναμίξτε το με λευκό αλεύρι για να φτιάξετε ένα πηχτό μείγμα. Απλώστε το στον αρμόστοκο και καλύψτε τον με πλαστικό κάλυμμα κατά τη διάρκεια της νύχτας. Την επόμενη μέρα, απλώς ξεπλύνετέ με νερό.

24. Βοήθεια στον πονόδοντο
Μπορείτε να ξεπλύνετε ή να κάνετε γαργάρες με ένα συνδυασμό υπεροξειδίου του υδρογόνου και λάδι καρύδας για να προσφέρετε ανακούφιση στον πονόδοντο.

25. Καθαρίστε τη λεκάνη της τουαλέτας
Ρίξτε περίπου μισό φλιτζάνι οξυζενέ στη λεκάνη της τουαλέτας και αφήστε το να μουλιάσει για τουλάχιστον 30 λεπτά προκειμένου να καθαρίσετε και να αφαιρέσετε τους λεκέδες.

26. Ρινικό αποσυμφορητικό
Προσθέστε μια κουταλιά της σούπας 3% υπεροξειδίου του υδρογόνου σε νερό και έχετε μια αποτελεσματική λύση που μπορεί να προσφέρει ανακούφιση.

27. Αφαιρέστε τη βρωμιά από την μπανιέρα
Ψεκάστε το στα υπολείμματα σαπουνιού, τη βρωμιά και τους λεκέδες στην μπανιέρα. Αφήστε το για τουλάχιστον 30 λεπτά και στη συνέχεια ξεπλύνετε για να μαλακώσει η βρωμιά και να κάνει πιο εύκολο τον καθαρισμό.

28. Καθαρίστε το ψυγείο σας
Ψεκάστε υπεροξείδιο του υδρογόνου στο εσωτερικό του ψυγείου σας και αφήστε το να μουλιάσει για λίγα λεπτά. Στη συνέχεια σκουπίστε το με ένα καθαρό πανί για να αφαιρέσετε τα υπολείμματα τροφίμων και να απολυμάνετε.

29. Πλύνετε φρούτα & λαχανικά
Ψεκάστε τα φρούτα και τα λαχανικά με υπεροξείδιο του υδρογόνου και αφήστε τα να μουλιάσουν για 1-2 λεπτά πριν τα ξεπλύνετε με καθαρό νερό για να αφαιρέσετε τη βρωμιά, το κερί και άλλους ρύπους.

30. Λεύκανση ρούχων
Ρίξτε περίπου ένα φλιτζάνι υπεροξείδιο του υδρογόνου στο νερό πλύσης και αφήστε τα υφάσματα για 15-30 λεπτά προκειμένου να φωτίσετε τα σκούρα ή τα κιτρινισμένα λευκά.

31. Απομακρύνετε τους οργανικούς λεκέδες
Ανακατέψτε 2 μέρη οξυζενέ με 1 μέρος απορρυπαντικού πιάτων και βάλτε το πάνω στους οργανικούς λεκέδες (καφές, κρασί, αίμα, ιδρώτας, κλπ) προκειμένου να τους αφαιρέσετε

32. Ανανεώστε τα μουχλιασμένα υφάσματα
Αναμίξτε οξυζενέ με λευκό ξίδι και μουσκέψτε τα μουχλιασμένα υφάσματα προκειμένου να απομακρύνετε τις ανεπιθύμητες οσμές.

33. Καθαρίστε τα φυτά από τη μούχλα
Κάποια φυτά αποκτούν μούχλα στο φύλλωμά τους. Για να τα καθαρίσετε ανακατέψτε νερό με 5 κ.σ. οξυζενέ. Ψεκάστε τα φυτά σας με το μείγμα και στη συνέχεια αφαιρέστε τη μούχλα με ένα πανάκι.

34. Απολυμάνετε τα δοχεία τροφίμων
Ψεκάστε υπεροξείδιο του υδρογόνου στα δοχεία τροφίμων, το ψυγείο και τις τσάντες ψυγειάκια. Αφήστε το για λίγα λεπτά και στη συνέχεια σκουπίστε για να καθαρίσετε και να απολυμάνετε.

35. Καθαρίστε χαλιά & μοκέτες
Ψεκάστε το σε ανοιχτόχρωμα χαλιά και κιλίμια για να αφαιρέσετε τους λεκέδες από λάσπη, τρόφιμα, κλπ. Να θυμάστε όμως ότι λευκαίνει ορισμένα υφάσματα. Ίσως θα ήταν προτιμότερο να δοκιμάσετε αυτή την τεχνική πρώτα σε μια δυσδιάκριτη περιοχή

36. Καθαρίστε τους αφυγραντήρες
Προσθέστε 470 ml οξυζενέ σε 4 λίτρα νερού και περάστε το διάλυμα μέσα από τους αφυγραντήρες για να απολυμάνετε και να αφαιρέστε τυχόν μούχλα που μπορεί να υπάρχει στο εσωτερικό τους

37. Βελτιώστε τη βλάστηση των σπόρων
Μουλιάστε τους σπόρους σε οξυζενέ για να αφαιρέσετε τα σπόρια μυκήτων και να αυξήσετε τις πιθανότητες βλάστησης.
Προφυλάξεις:

Να είστε πάντα προσεκτικοί καθώς το υγρό σε μεγάλες ποσότητες όπως και οι ατμοί του μπορεί να προκαλέσουν έγκαυμα στο δέρμα και τους πνεύμονες.

Επίσης, προσέξτε ιδιαίτερα να μην το καταπιείτε όταν πρόκειται για στοματική χρήση, ενώ ΔΕΝ πρέπει να χρησιμοποιείται όταν υπάρχουν μαύρα σφραγίσματα.

Η κατάποση του μπορεί να είναι βλαβερή για την υγεία σας και να σας προκαλέσει ζαλάδα, ναυτία, εμετό και (σε αρκετά μεγάλες ποσότητες) ακόμη και θάνατο.

Το υπεροξείδιο του υδρογόνου είναι κατάλληλο μόνο για εξωτερική χρήση!

και κάτι τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό. Πριν αγοράσετε οποιοδήποτε οξυζενέ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ πρώτα την ετικέτα του, καθώς δεν είναι καθόλου απίθανο, να πέσετε πάνω σε προϊόν με, αν είναι δυνατόν, παραμπέν μέσα! Όπως το παρακάτω: Χημικά Συντηρητικά – Parabens και καλλυντικά Τι δουλειά έχουν τώρα τα πετρελαιοπαράγωγα μέσα σε ένα οξυζενέ, ένας θεός το ξέρει…




Εχθρός του θάρρους δεν είναι η δειλία αλλά το βόλεμα…!!!!

Τη Ζωή δεν την φτιάχνουμε με λέξεις τη φτιάχνουμε με πράξεις!!!

Κι αν κάτι σε κρατά και μένεις δέσμιος στις σκέψεις… και βολοδέρνεις μέσα στη κύματα της αναποφασιστικότητας, θυμήσου: 

Εχθρός του θάρρους δεν είναι η δειλία αλλά το βόλεμα…

Βόλεμα σε μια θέση, σε μια σχέση, σε μια κατάσταση, σε ένα ρόλο, σε ένα προσωπείο…

Και καθώς έχεις απλωθεί και σαν γάτα γουργουρίζεις στα παχιά μαξιλάρια της συνήθειας, νομίζοντας ότι οι μέρες σου θα κυλήσουν ήρεμα, ήσυχα, βολεμένα έρχεται ο μεγαλύτερος εχθρός του βολέματος, η Ζωή, για να σε ταρακουνήσει…. 

Κι αν είσαι τυχερός, αν δεν είσαι πολύ βολεμένος δηλαδή, θα έρθει με έναν ήπιο τρόπο… Θα τη δεις να σεργιανίζει δίπλα σου, αγκαλιά με μια οικονομική αναποδιά, με έναν χωρισμό, με μια συγκυρία που θα σε βγάλει από το βόλεμα…

Οι ανάσες σου θα κοντύνουν, οι πανικοί σου θα μεγαλώσουν… Ο πονοκέφαλος θα γίνει μόνιμη ημικρανία… Το στομάχι σου θα αντιδρά, δεν θα μπορεί να χωνέψει πια την άρνηση σου να σε δεις και να σε ακούσεις… 

Το βουητό στο κεφάλι σου θα γίνει μόνιμο και τα δόντια σου θα σφίγγονται ολοένα και περισσότερο θέλοντας να σου δείξουν, το πόσο έχει θυμώσει ο εαυτός σου μαζί σου…

Κι όσο εξακολουθείς να κρατιέσαι απεγνωσμένα από το γνωστό και το βολεμένο τα πράγματα θα χειροτερεύουν… Θα θαμπώνουν οι μέρες σου, οι σκέψεις σου, το χαμόγελο σου, για να καταντήσεις μια καρικατούρα του εαυτού σου που δεν θα έχει τη δύναμη να αντιδράσει σε οτιδήποτε…

Παραδομένος στην απαισιοδοξία, στην ανημπόρια και στο ανικανοποίητο περιμένοντας να συμβεί κάτι μαγικό. Να αλλάξουν όλα ως δια μαγείας…

Να βρεθεί το ελιξίριο της ευτυχίας και να διανέμεται δωρεάν σε κάθε σπίτι κι αν όχι σε όλα, ας το φέρουν τουλάχιστον στο δικό σου, γιατί... που να τρέχεις τώρα να ψάξεις να το βρεις… Έχεις και τόσα πολλά να κάνεις, τόσα πολλά να σκεφτείς… Νιώθεις και πολύ αδύναμος/η τώρα τελευταία… (βόλεμα και αδυναμία βλέπεις πάνε πακέτο)

Κι αν δεν μπορεί να γίνει αυτό, ας έρθει επιτέλους εκείνος ο ιππότης ή εκείνη η πανέμορφη βασιλοπούλα που θα σε σώσει από την κόλαση της μιζέριας και θα σε γεμίσει χαρά και ευτυχία… Που θα βγάλει την μαυρίλα από τη ζωή σου και θα κάνει το χαμόγελο να ανθίσει και πάλι στο πρόσωπο σου… 

Αν και κάποιοι το δοκίμασαν αυτό στο παρελθόν όμως δεν ήταν οι κατάλληλοι γιατί κάποιοι από αυτούς έφυγαν (τα καθάρματα!!) κι όσοι έμειναν βούλιαξαν αργά ή γρήγορα κι αυτοί μαζί σου στην μαυρίλα της κατάθλιψης κι ας περίμενες εσύ να σε τραβήξουν στα ηλιόλουστα λιβάδια της ανεμελιάς… 

Γιατί εκεί έχεις κολλήσει. Να αναπολείς το παρελθόν. Τότε που ήθελες και μπορούσες… Τότε που δεν είχες κανέναν ενδοιασμό… που ζούσες…. Τότε που…

Με αυτά τα "Τότε Που..." πλανεύεσαι και ναρκώνεσαι και βγάζεις περισσότερες ρίζες στην καρέκλα του βολέματος… 

Ναι! δεν λέω, πονάς… υποφέρεις… αλλά μια χαρά το διαχειρίζεσαι κι αυτό από την πολυθρόνα σου… Που να τρέχεις τώρα… Έχεις τόσα πολλά να κάνεις…

Τελευταία σου ελπίδα ο Θεός… 

Κι εκεί στρέφεις το βλέμμα σου… το βλέμμα σου όχι την καρδιά σου γιατί κι αυτήν την έχασες μέσα στις βολεμένες διαδρομές σου… 

Έλα Θεέ μου, κάνε κάτι... σκέφτεσαι…

Κι η καρδιά σου δακρύζει όπως δακρύζει κι Εκείνος… 

Δεν είναι ότι αδιαφορεί. Ίσα-ίσα, στόλισε την ψυχή σου όταν γεννιόσουν με όλα τα ταλέντα για να μην φτάσεις ποτέ σε αυτήν τη κατάσταση… και ξέρεις, ακόμα πιστεύει σε Σένα, γι’ αυτό δεν κάνει τίποτε…

Απλά περιμένει… 
Περιμένει πότε επιτέλους θα σηκωθείς από την καρέκλα του βολέματος και θα βγεις αποφασιστικά με θάρρος στη ζωή γιατί ξέρει, ότι όταν το κάνεις αυτό, θα ΤΑ ΕΧΕΙΣ ΟΛΑ!!!! 




despoina palamari

Ο Εχθρός της Επίφυσης 3ο Μάτι. Πως να τον Ανατρέψετε...!!!!

Στον πλανήτη που ζούμε οι κώδικες του θανάτου ή η διαδικασία της γήρανσης ενεργοποιούνται από τη στιγμή που το παιδί φθάνει στην εφηβεία. Αυτό συμβαίνει επειδή από την ηλικία αυτή σταματά να λειτουργεί η επίφυση. 

Αν η επίφυση παρέμενε σε πλήρη λειτουργία θα μπορούσε να κρατήσει το σώμα μας σε μόνιμη κατάσταση νεότητας. 

Είναι ο αδένας που ελέγχει κατ’ εξοχή όλες τις διαδικασίες αναζωογόνησης που λαμβάνουν χώρα στον οργανισμό μας. Θεωρείται ο κυριότερος αδένας του σώματος μας επειδή η λειτουργία του επηρεάζει όλους τους άλλους αδένες και κατ’ επέκταση τα αντίστοιχα τσάκρα (ενεργειακά κέντρα του αιθερικού σώματος), τα οποία είναι συνδεδεμένα με αυτούς. 

Έτσι λοιπόν όταν ένα παιδί φθάνει στην εφηβεία η επίφυση σταματά σταδιακά να λειτουργεί κάτι που οφείλεται στη σκεπτομορφή της συλλογικής αντίληψης που υπάρχει για τη γήρανση και το θάνατο. 

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την διαταραχή της ομαλής λειτουργίας όλων των υπολοίπων αδένων και την έναρξη της διαδικασίας της γήρανσης. 

Αυτή η διαδικασία μπορεί να αντιστραφεί αν ταυτιστούμε με το γνήσιο αρχέτυπο ή αν το πούμε αλλιώς με το πρόγραμμα της αιώνιας νεότητας που βρίσκεται μέσα μας. 

Διεγείροντας την επίφυση και την υπόφυση επαναδραστηριοποιείται το θεϊκό αρχέτυπο της αναζωογόνησης σε κάθε έναν από τους αδένες, το σώμα λαμβάνει καινούριο μήνυμα και τελικά η διαδικασία της γήρανσης αντιστρέφεται. 

Για να πραγματοποιηθούν όλα αυτά πρέπει πρώτα νε επιλέξετε σε βαθύ υποσυνείδητο επίπεδο να κυριαρχήσετε και να ξεπεράσετε τη συλλογική αντίληψη που σας κάνει να θεωρείτε δεδομένο ότι κάποτε θα γεράσετε και θα πεθάνετε. 

Καθώς λοιπόν διαβάζετε αυτές τις γραμμές δεσμεύστε τον εαυτό σας και με μια τελετουργία ή προσευχή θεμελιώστε μέσα σας την καινούρια και υγιή επιθυμία σας να ζήσετε σύμφωνα με το σχέδιο που είχε ο θεός για μας, δηλαδή ελεύθεροι από κάθε περιορισμό και αιώνια νέοι. 

Νιώστε τη στην καρδιά σας και σε κάθε τμήμα της ύπαρξη σας. Ζητήστε απ’ τους οδηγούς σας , τον κυρίαρχο δάσκαλο σας ή τον ανώτερο εαυτό, να παρέμβει και να σας βοηθήσει να παρακολουθήσετε σταθερά τη νέα επιλογή σας. 

Όταν κάνετε αυτή την επιλογή δεσμευτείτε επίσης να κάνετε καθημερινά τις ασκήσεις που θα ακολουθήσουν στα επόμενα άρθρα. 

Μη ξεχνάτε ότι επιτρέψατε στον εαυτό σας να προγραμματίζεται υποσυνείδητα επί σειρά ετών περιμένοντας τα γεράματα και το θάνατο και επομένως θα χρειασθεί ανάλογη προσπάθεια και συνέπεια για να ξεριζώσετε το πρόγραμμα γήρανσης που διέπει το σώμα σας. 




μέσω gateoflight

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Λίγο πριν από τα 50 έμαθα να ζω πραγματικά...!!!!

Λίγο πριν από τα 50 έμαθα να αγαπώ κάθε μου κύτταρο...

Να ισορροπώ ανάμεσα στα πρέπει και στα θέλω μου χωρίς να ταλαντεύομαι.

Να έχω εμπιστοσύνη στον εαυτό μου χωρίς την επιβεβαίωση κανενός.

Να με αποδέχομαι με τα σωστά και τα λάθη μου.

Να κάνω τις δικές μου επιλογές χωρίς ξένες παρεμβάσεις.

Έμαθα να ονειρεύομαι χωρίς να φοβάμαι. 
Να ελπίζω χωρίς να δειλιάζω. 
Να δίνομαι χωρίς να ξοδεύομαι.

Έμαθα πως οι μεγαλύτερες αξίες της ζωής μας είναι κρυμμένες στα πιο μικρά και καθημερινά πράγματα. Οι ομορφότερες στιγμές μοιράζονται με ανθρώπους που τις αξίζουν. Οι πιο σημαντικές είναι εκείνες που έχουν κάτι από την ψυχή μας. Και οι ωραιότερες εκείνες που χάραξαν την ύπαρξη μας.

Λίγο πριν τα 50 έμαθα να μετρώ τους ανθρώπους με πράξεις και όχι με λόγια.

Να τους υπολογίζω όλους στο τέλος και όχι στην αρχή της γνωριμίας μας. Να τους αποδέχομαι όπως είναι και να μην προσπαθώ να τους αλλάξω.

Επιλέγω πλέον ποιοι θα είναι δίπλα μου και ποιοι αξίζουν την αδιαφορία μου. Διαλέγω σε ποιους θα καταθέσω την ψυχή μου και ποιοι θα χαθούν από την ζωή μου.

Δεν έχω πια χρόνο για τα άσχημα αυτού του κόσμου. Αρνούμαι να φθείρω την ύπαρξη μου σε μικρότητες. Δεν στέκομαι πάνω από λιποψυχίες και συκοφαντίες. Δεν με αγγίζουν οι μικροαστικές συμπεριφορές. Αποφεύγω τις άσκοπες και ανούσιες συναναστροφές.

Δίνω σημασία στην ουσία και όχι στην επιφάνεια. Με αφορά η αξία των ανθρώπων και όχι η εικόνα τους.

Μιλάω λίγο και σκέφτομαι περισσότερο. 

Ακούω χωρίς να κρίνω. 
Εκφράζομαι χωρίς φόβο.

Απολαμβάνω την μοναχικότητά μου.

Διασκεδάζω τις λύπες μου. Συνυπάρχω αρμονικά με τους φόβους και τις αδυναμίες μου.

Δίνομαι χωρίς όρους. Αγαπάω χωρίς περιορισμούς. Νιώθω χωρίς φραγμούς και όρια.

Εμπιστεύομαι χωρίς αμφιβολίες.

Έμαθα πως τα λάθη είναι ανθρώπινες αδυναμίες και η ''συγνώμη'' μεγάλη δύναμη. Πως ο μεγαλύτερος πλούτος σε αυτή τη γη βρίσκεται μέσα μας. Ότι οι πιο πληγωμένοι άνθρωποι είναι αυτοί με το πιο υπέροχο χαμόγελο.

Οι πιο αξιοπρεπείς είναι εκείνοι που κρύβουν τα δάκρυα τους στο πιο λαμπερό τους βλέμμα. Και οι πιο ευτυχισμένοι αυτοί που ανακάλυψαν τον εαυτό τους.

Τα μεγαλύτερα μαθήματα τα έχουμε διδαχθεί από τους ανθρώπους που έχουν περάσει από την ζωή μας. Τις πιο όμορφες γνώσεις μας τις έχουν δώσει οι εμπειρίες μας. Κάθε πληγή μας είναι και ένα παράσημο σοφίας. Κάθε μας πόνος κι ένα βραβείο ανδρείας και αντοχής.

Κάθε νέα μας μέρα ένα Θείο δώρο και μία μεγάλη ευλογία.

Έμαθα, να λέω ΌΧΙ στους άλλους εκεί που πρέπει να λέω ΝΑΙ σε μένα.

Να αποχωρώ αξιοπρεπώς από εκεί που περισσεύω. Να μην επιδέχομαι μειώσεις στο ήθος και στην αξιοπρέπεια μου. Να διατηρώ την ψυχική μου ηρεμία. Να φροντίζω την σωματική μου υγεία. 

Χρωματίζω τον πίνακα της ζωής μου με όμορφα χρώματα που ζεσταίνουν την ύπαρξη μου. Αναγνωρίζω τα όρια μου. Δαμάζω την υπομονή μου. Κρατάω την ψυχραιμία μου. Αναθεωρώ καθημερινά τις απόψεις μου και σέβομαι τις απόψεις των άλλων.

Εκτιμώ την αυθεντικότητα. Δε με γεμίζει η απομίμηση πια. Δεν αναζητώ την επικρότηση. Δεν ψάχνω άλλο για επιβεβαίωση. Δεν με αφορούν οι πρόσκαιρες απολαύσεις. Δεν σεργιανάω άσκοπα στις γειτονιές του κόσμου.

Διαβάζω το νόημα πίσω από τις λέξεις. 
Κοιτάω πίσω από τα θλιμμένα βλέματα. 
Παρατηρώ πίσω από τα κλειστά παντζούρια. 
Ακούω πίσω από φραγμένες σιωπές.

Λίγο πριν τα 50 έμαθα… πως είναι ένα όμορφο και σύντομο ταξίδι η ζωή μας με υπέροχη θέα. Φτάνει να ανοίγεις τα παράθυρα της ψυχής σου και να αντικρίζεις καθημερινά τον κόσμο.

Γιατί η ευτυχία είναι στάση




Λίτσα Φιλίππου

Ό,τι ευχηθείς θα το πάθεις - Ένα παραμύθι για την ώριμη ηλικία...!!!!

«Πρόσεξε καλά τι θα ευχηθείς, γιατί θα το πάθεις. Και να θυμάσαι: έχεις μoνάχα τρεις ευχές». Το σκαμμένο από τις ρυτίδες πρόσωπο του παλαιοπώλη είχε μια δαιμονική όψη. Για μια στιγμή ένιωσε πως θα χάσει τις αισθήσεις της. Το σαρδόνιο χαμόγελό του, το μισοφωτισμένο απόκοσμο δωμάτιο και οι βαριές γλυκερές μυρωδιές της Ανατολής την έκαναν να πληρώσει γρήγορα το τεράστιο ποσό και να το βάλει αμέσως στα πόδια.

Λίγο αργότερα πυκνός καπνός πλημμύρισε το δωμάτιο του ξενοδοχείου και ένας ψηλόλιγνος νεαρός ξεχύθηκε από το στόμιο του χρυσού λυχναριού. « Η επιθυμία σας είναι διαταγή για μένα», της είπε το Τζίνι και υποκλίθηκε όλο χάρη μπροστά της. «Η Κυρία έκανε πολύ μεγάλο ταξίδι από το μακρινό Βορρά, για να με συναντήσει».

Η ευχή της έγινε αμέσως πραγματικότητα «Ουάου», φώναξε και άρχισε να χοροπηδάει με μια ξεχασμένη ζωντάνια και ενεργητικότητα. Άρπαξε στα χέρια της το κινητό της, για να ανακοινώσει τα νέα στην καλύτερη φίλη της και συνειδητοποίησε ότι η γραμματοσειρά δεν ήταν πια θολή. 

Η ντροπιαστική πρεσβυωπία που πρόδιδε την ηλικία της είχε εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Φυσικά δεν κρατήθηκε ούτε ένα δευτερόλεπτο και έτρεξε στον καθρέφτη του δωματίου να επιβεβαιώσει και τις άλλες αλλαγές. Ήταν αλήθεια πέρα για πέρα. Ο πρώην αδυσώπητος εχθρός της αποκάλυπτε τώρα ένα φρέσκο αψεγάδιαστο πρόσωπο και βέβαια ένα σφιχτό νεανικό κορμί.

Στο πολύωρο ταξίδι της επιστροφής δεν μπόρεσε να ησυχάσει ούτε λεπτό. Τώρα που ήταν ξανά είκοσι χρόνων, ένιωθε την ορμή της νιότης να ξεπηδά από κάθε της κύτταρο. «Ξαναρχίζω τη ζωή μου» σκεφτόταν και με πάθος έκανε άπειρα όνειρα για το μέλλον, πιστεύοντας ότι σε αυτήν την ηλικία μπορούσε να διορθώσει τα πάντα.

Ένας χρόνος πέρασε από τότε. Τώρα, ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι του ίδιου ξενοδοχείου, κρατούσε σφιχτά το κουτί με τα χάπια που θα έδιναν το οριστικό τέλος στην παρωδία που είχε καταλήξει τελικά η ζωή της. Η απελπισία είχε μετουσιωθεί σε ένα φρικτό πόνο που της ξέσκιζε τα σωθικά. 

Για άλλη μια φορά είχε επαναλάβει τα ίδια λάθη που την είχαν οδηγήσει στην απόγνωση πριν εμφανιστεί το Τζίνι : αδιέξοδες ερωτικές σχέσεις που τη βύθιζαν στη δυστυχία, άθλια διαχείριση των οικονομικών της, κάκιστες επαγγελματικές επιλογές.

«Θεέ μου, μακάρι να θυμόμουν όλα αυτά που είχα ζήσει πριν την καταραμένη εκείνη μέρα που αγόρασα το μαγικό λυχνάρι! Ίσως και να έβρισκα τη λύση! Μακάρι το Τζίνι να μη μου είχε αφαιρέσει μαζί με τα χρόνια και όλη τη γνώση και την εμπειρία που μου είχαν δώσει!», αναστέναξε και ακούστηκε ένας υπόκωφος ήχος, καθώς τα χάπια έσκαγαν πάνω στον καθρέφτη του δωματίου. 

Κοιτάχτηκε για μερικά δευτερόλεπτα στον καθρέφτη και χαμογέλασε ειρωνικά στο είδωλό της. Ξαφνικά, με μια τρελή παρόρμηση, που όμως ήταν η πιο σωστή απόφαση της ζωής της, άρχισε να ψάχνει απεγνωσμένα στον πάτο της βαλίτσας.

Το Τζίνι αυτή τη φορά μοιράστηκε μαζί της την αιώνια σοφία του. «Τώρα ξέρεις πως τα νιάτα πολλές φορές βαδίζουν αγκαλιά με τη σύγχυση και τα λάθη. 

Αργότερα στη ζωή σου είναι πιο εύκολο να εκπληρώσεις τα όνειρά σου. Σου εύχομαι το καλύτερο, Κυρία μου. Τώρα που είσαι πάλι στην ώριμη ηλικία, το μέλλον σου εξαρτάται αποκλειστικά από σένα!» της είπε και χύθηκε βιαστικά πίσω στο λυχνάρι του.

Η επιστροφή της στην πραγματικότητα σηματοδότησε μια καινούρια αρχή στη ζωή της. Τώρα πλέον, εμπνευσμένη από τη σοφία της εμπειρίας του αποτυχημένου πειράματος της επιστροφής στην πρώτη νιότη, την οικοδομούσε λιθαράκι λιθαράκι, χτίζοντας ουσιαστικές σχέσεις, κάνοντας αυτά που πραγματικά η ίδια ήθελε και ονειρευόταν, προσπαθώντας να αναπτυχθεί και να προσφέρει Αγάπη και Φως.

Ήταν πλέον πολύ χαρούμενη για την πορεία που είχε πάρει πια η ζωή της. Ένα βράδυ όμως θυμήθηκε πάλι το Τζίνι και την τρίτη ευχή που της είχε απομείνει. «Τι θα μπορούσα να ευχηθώ, άραγε; Να γίνω πλούσια; Να βρω τον ψηλό μελαχρινό πρίγκιπα που περιμένω μια ζωή;» Καθώς αναρωτιόταν, είδε μπροστά της το σαρδόνιο γέλιο του γέρου και άκουσε την αποτροπιαστική φωνή του: «Πρόσεξε τι θα ευχηθείς, γιατί θα το πάθεις».

Έκανε την ευχή της και αυτή τη φορά το τζίνι την αποχαιρέτησε οριστικά. Ήταν και οι δυο τους πολύ ευτυχισμένοι. Ήξεραν πια ότι το παιδάκι της συναδέλφου της που πάλευε με τον καρκίνο είχε νικήσει την αρρώστια και το θάνατο. Δεν της ήταν δύσκολο να αφιερώσει την τρίτη ευχή στην ευμάρεια ενός άλλου ανθρώπου. Η ίδια δεν είχε ανάγκη πια κανένα τζίνι, για να ζήσει όπως αυτή επιθυμούσε.

Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τις ζωές μας. Μπορούμε να ξεπεράσουμε τα στερεότυπα που έχουμε στο μυαλό μας για την ηλικία, να διαχειριστούμε αποτελεσματικά τους φόβους μας, να οικοδομήσουμε μια ζωή που πραγματικά μας καλύπτει και να σχεδιάσουμε το πώς θα αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που πιθανόν να προκύψουν. 

Κανείς μας δεν θέλει να καταλήξει κάποτε, όταν θα έρθει η ώρα, να κλαίει σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου δηλητηριασμένος και απογοητευμένος για αυτά που δεν έζησε και τα όνειρά του που δεν εκπληρώθηκαν.

Είναι φυσικά προφανές ότι εξαρτάται από μας και δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. Βλέπετε ξέχασα να σας πω το σπουδαιότερο: Δυστυχώς ή ευτυχώς το μαγικό λυχνάρι δεν υπάρχει.




Η Νίκη Ορφανουδάκη διοργανώνει πρόγραμμα group coaching με τίτλο: «Το δεύτερο μισό της ζωής μας είναι το καλύτερο». 

Σχίζουν τα πτυχία τους οι γιατροί με το εύρημα στην Χίο του 250 π.Χ...!!!!

ΖΩΗΡΗ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΧΕΙ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ Η ΕΙΔΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΕΣΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΙΚΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΛΗ ΤΗΣ ΧΙΟΥ.

Αναφερόμαστε στο πολύ σημαντικό εύρημα, κρανίο, στο οποίο υπήρχαν ίχνη λεπτής χειρουργικής επέμβασης που έγινε όμως 250 χρόνια πριν την αρχή της χριστιανικής χρονολόγησης.

Το έτος 250 π.Χ. Συγκεκριμένα βρέθηκε ανδρικό κρανίο με οπή διαμέτρου 1.62 εκατ. στο αριστερό βρεγματικό οστό, που δείχνει ότι ο άνδρας είχε υποστεί λεπτή εγχείρηση εγκεφάλου, γεγονός που επιβεβαιώνει το υψηλό επίπεδο της Αρχαίας Ελληνικής Ιατρικής.

Η αναγνώριση του τρυπανισμού οφείλεται στον ανθρωπολόγο συνεργάτη της Κ’ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων, κ. Αστέριο Αηδόνη.

Το παράξενο είναι ότι τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης έμαθαν την τόσο σημαντική είδηση από τους Τάιμς του Λονδίνου, όπου πρωτοδημοσιέυτηκε και έκανε τον γύρο του κόσμου, το δε υπουργείο Πολιτισμού, μετά τις διαστάσεις που έλαβε το θέμα και την δημοσιοποίηση του από τους Τάιμς του Λονδίνου, έβγαλε ανακοίνωση με την οποία συνιστά να αποφεύγεται να εξαχθεί συμπέρασμα και οι τόνοι να διατηρούνται χαμηλοί.

Και όμως από όλους αναγνωρίζεται ότι… πρόκειται για εύρημα σημαντικό για την Ιστορία της Ιατρικής και επιβεβαιώνει τα κείμενα του Ιπποκράτη.

Τα ίχνη του κρανιοτρύπανου στο κρανίο του ηλικίας περίπου 50 ετών άνδρα δείχνουν ότι το επίπεδο ιατρικής γνώσης ήταν υψηλό, η δε μακροσκοπική εξέταση έδειξε την επιβίωση του ανθρώπου εκείνου επί μακρόν και μετά την επέμβαση. Ο Ανθρωπολόγος Αστέριος Αηδόνης, που εξέτασε το εύρημα, το οποίο χρονολογείτε περί το -250 αναφέρει. «Υπάρχει μια οπή δυο εκατοστών, στο αριστερό πίσω μέρος του κρανίου, η οποία φαίνεται πως επουλώθηκε με τον χρόνο.

Τούτο το γεγονός δείχνει πως ο ασθενής έζησε μετά την επέμβαση, ενώ ελάχιστα είναι τα σημάδια μόλυνσης.

Πρόκειται για μιαανδρικού κρανίου στην Αρχαία πόλη της Χίου.—, ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα. Και οι πρώτες έρευνες του κρανίου, μας κάνουν να πιστεύουμε πως ο άνθρωπος έζησε πέντε ή έξι χρόνια μετά την επέμβαση και πέθανε περίπου πενήντα ετών».

Το συγκεκριμένο εύρημα στην Χίο, παρά την εξέχουσα σημασία του, δεν είναι μοναδικό.

Ανάλογη περίπτωση έχει αναφερθεί επίσης στις Αρχάνες της Κρήτης.

Η ανασκαφή έγινε σε ιδιωτικό οικόπεδο στην περιοχή Ατσικής, όπου εκτίνεται η ελληνιστική νεκρόπολη της Αρχαίας Χίου όπου εντοπίστηκαν και κιβωτιόσχημοι τάφοι του -2ου αιώνα. Στους 4 τάφους του οικοπέδου, που δεν είναι οι πρώτοι που ανακαλύπτονται στην περιοχή όπου βρέθηκε το εν λόγω κρανίο, βρέθηκαν ισάριθμοι σκελετοί, τριών ανδρών και μιας γυναίκας.

Στον έναν μάλιστα υπήρχαν και κτερίσματα. Ένα διάδημα και μία ζώνη στολισμένα με φύλα χρυσού.

Σύμφωνα με τους αρχαιολόγους πρόκειται μάλλον για τάφους εύπορου κατοίκου και των υπηρετών του, που έζησαν πριν από 2260 χρόνια!

Αλήθεια. αποτελεί πολυτέλεια να ρωτήσουμε για την τύχη του κρανίου;

Όπως πληροφορηθήκαμε, και πάλι στην Χίο στην περιοχή Μ. Λημνιώνα είχε βρεθεί προϊστορικό «μαμούθ» που έφυγε για μελέτη και «εξαφανίστηκε» σε κάποια διαδρομή μεταξύ εργαστηρίων και το πιθανότερο σήμερα κοσμεί κάποιο ξένο μουσείο.




Πηγή: Περιοδικό «Ελλάνιον Ήμαρ», τεύχος #23ο, σελ। 62, του Σωτήρη Οικονόμου Δασκάλου-Συγγραφέα.
*Πρώτη δημοσίευση 1 Ιουλίου 2011.

Συναισθηματικά Ασυμβίβαστες - Γέννημα θρέμμα της εποχής μας…!!!!

Όλες οι γυναίκες απ’ αρχής κόσμου, απ’ άκρη σ’ άκρη αυτού του πλανήτη, ΕΝΑ πράγμα αποζητούν.

Αυτό το ΕΝΑ και μοναδικό που μας ενώνει, τόσο απλό … μα τόσο δυσεύρετο, είναι η ΑΓΑΠΗ ενός συντρόφου. Και επειδή πολλά ουτοπικά και ''αιθεροβάμονα'' λόγια έχουν κατά καιρούς ακουστεί για την Αγάπη … δεν εννοώ μια άνευ όρων επιφανειακή ρομαντζάδα με πάθη, εντάσεις και κυκλοθυμίες.

… εννοώ μια συναισθηματική εκ βαθέων τρυφερότητα, με ενθουσιασμό και ισορροπία, που πηγάζει από κοινούς στόχους και κοινό αέρα πλεύσης. Αυτό είναι που μας κάνει να ανθίζουμε, να αντλούμε ενέργεια, να ατσαλωνόμαστε απέναντι σε κάθε κακοτοπιά.

Η Αγάπη ενός συντρόφου δεν είναι όπως η αγάπη προς τη μάνα ή το παιδί μας, που είναι αδιαπραγμάτευτη σχεδόν υπό οποιαδήποτε συνθήκη. Αυτή απορρέει από ‘γενετική συνέχεια’ προς τα πίσω ή προς τα μπρος, που ακόμη κι αν ‘δυσμορφαίνει’ την κουβαλάμε ως αναπόφευκτο φορτίο.

Ο σύντροφος, αντιθέτως, είναι μια προσωπική επιλογή μέσα από τους κύκλους που μας περιβάλλουν. Αυτομάτως, η τυχαιότητα όσον αφορά στο δείγμα των ανθρώπων που μας προσεγγίζουν στη ζωή μας είναι μεγάλη. 

Σε ποια εποχή γεννιόμαστε, σε ποια γειτονιά αναλωνόμαστε, σε ποια συμπεριφορική βάση έλκουμε ή απωθούμε άλλους χαρακτήρες συνθέτουν ένα σκηνικό ενθαρρυντικό ή απογοητευτικό για το μέλλον μας.

Ελάχιστες, λοιπόν, είναι οι γυναίκες που βρίσκουν στον δρόμο τους «το έτερον ολόκληρον» που έρχεται και κουμπώνει δίχως ζόρια και πιέσεις. Σχεδόν ανήκουν στα όρια του στατιστικού “λάθους”. Είναι σαν να ανακαλύπτεις το τελευταίο κομμάτι του παζλ ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα. Πόσο πιθανό μπορεί να ’ναι;

Οι περισσότερες, από άγνοια ή από ανάγκη, άλλοτε καλοπροαίρετη και άλλοτε όχι, συμβιβάζονται με σχέσεις που λίγα έχουν να προσφέρουν συναισθηματικά. Συνειδητές ή ασυνείδητες ''εκπτώσεις'' σε διάφορα επίπεδα προκειμένου να καλυφθούν όπως - όπως τα εσώψυχα κενά, έστω και επιφανειακά. Μεγάλη η πληγή όταν έρχεται η ώρα του απολογισμού!

Υπάρχουν, όμως, και κάποιες λίγες εναπομείνασες ''ηρωίδες'' που διαλέγουν το ασυμβίβαστο των συναισθημάτων τους.

Σε ηλικία που η τεκνοποίηση αρχίζει να αποχαιρετά δεν κάνουν πίσω σε οικογενειακούς και κοινωνικούς εκβιασμούς που τις θέλουν να ανεβαίνουν, με όποιο κόστος, τα σκαλιά της εκκλησίας. Επιλέγουν τη μοναχικότητα διότι δεν αγαπούν τα παζάρια και δεν επιθυμούν σκόντο στην ψυχική τους γαλήνη.

Καλώς ή κακώς δεν αποτελούν μέρος των λίγων τυχερών ετούτης της ζωής που συναντούν με εκνευριστική ευκολία την ευτυχία στην αγκαλιά κάποιου, αλλά ούτε και μέρος της πλειοψηφίας των άτυχων - συμβιβασμένων που με απερίσκεπτη ευκολία ή μεθοδευμένη δυσκολία γίνονται συντροφιά - αργά ή γρήγορα - στη δυστυχία.

Συνήθως είναι φιγούρες ελαφρώς εσωστρεφείς, με κύρια χαρακτηριστικά τους τη σύνεση και την αξιοπρέπεια, που δεν τους επιτρέπουν να λοξοδρομήσουν από τις αρχές τους. Δυσκολεύονται να γίνουν χαμαιλέοντες και να προσαρμόζονται περιχαρείς σε ανεπιθύμητες καταστάσεις, όπως επίσης και να ελίσσονται με πονηριά και χάρη προκειμένου να αισθάνονται ασφαλείς.

Δύσκολος δρόμος για ''πριγκίπισσες'', καθώς είναι ΕΝΑΣ και αγκαθωτός : Όχι συντροφιά για τη συντροφιά, αλλά συντροφιά για την πληρότητα της ΑΓΑΠΗΣ. Καμία διαπραγμάτευση, καμία ψυχρή συναλλαγή.

Είναι εύκολο να τις εντοπίσεις αυτές τις γυναίκες, μιας και από ένα σημείο και μετά εμφανίζονται μόνες σε κοινωνικές δραστηριότητες. Κι όμως έχουν το θάρρος να ζήσουν και να διεκδικήσουν την ομορφιά της ζωής μέσα από δράσεις που δίνουν νόημα ύπαρξης, έστω και μόνες. Μόνες - τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που τις συναντάς!

Γιατί πάντα ο στόχος παραμένει ίδιος. Ψάχνουν να βρουν ουσιαστικό συναίσθημα και αυθεντική επικοινωνία που τόσο έχουν ανάγκη. Δεν περιορίζεται πια μόνο σε επίπεδο συντροφικότητας αλλά και σε επίπεδο φιλίας.

Αλλά και εκεί το πράγμα χωλαίνει! Οι περισσότερες φίλες έχουν ήδη παντρευτεί και κάνει παιδιά, με αποτέλεσμα οι επαφές να αραιώνουν και η πάλαι ποτέ άρρηκτη σύνδεση να αποκτά ρωγμές. Οπότε η ανάγκη για εξωστρέφεια γιγαντώνεται, με την ελπίδα … να βρεθούν νέα αξιόλογα λιμάνια για άραγμα … να καιροφυλαχτεί. Μόνο που όταν είσαι επιλεκτική, είσαι στα πάντα επιλεκτική και αυτό είναι ένα τίμημα βαρύ…

Και είναι βαρύ … όπως κάθε αξιοπρεπής επιλογή σ’ αυτόν τον παρηκμασμένο ηθικά κόσμο. Πώς γίνεται για κάθε τι ηθικά ορθό να βάλλεσαι από παντού; Προφανώς, όταν κινείσαι κόντρα στο ρεύμα, είναι μοιραίο το να κολλάνε πάνω σου ξένα σαπισμένα σώματα, που πρέπει συνεχώς να καθαρίζεις για να μπορέσεις να προχωρήσεις.

Αυτό το αυτό-καθαριζόμενο σύστημα για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του καίει πολλή ενέργεια μεν αλλά με διάφανη ψυχή έχει πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να πετύχει τον στόχο του.

Αυτές οι γυναίκες, λοιπόν, γέννημα θρέμμα μιας εποχής μαρασμώδους μεν, ελεύθερης δε (τουλάχιστον σε κάποιους τομείς, εν συγκρίσει με το παρελθόν!), έχουν το θάρρος να είναι συναισθηματικά ασυμβίβαστες, όπως κάθε ψυχικά υγιής άνθρωπος κάνει έτσι κι αλλιώς. 

Δεν μπορώ παρά να τις σέβομαι, να τις θαυμάζω και να τις στηρίζω όταν βρεθούν στον περίγυρό μου, καθώς η μοναχικότητά τους δε με παραξενεύει πια ούτε μου δημιουργεί δεύτερες σκέψεις. Αντιθέτως, μου επιβεβαιώνει - χωρίς περιττές βολιδοσκοπήσεις - την ποιότητα του χαρακτήρα τους.

Μια ποιότητα που πιστεύω ότι έστω και αργά, με επιμονή και υπομονή … με κάποιον τρόπο …, αμείβεται αδρά! 




Πορεία αφύπνισης...!!!!

Υπάρχει κάποιος που να θέλει να ξυπνήσει όταν βλέπει ένα ευχάριστο όνειρο; Όσο και να προσπαθείς να τον ξυπνήσεις για να του πεις ότι ονειρεύεται, δεν πρόκειται να καταφέρεις τίποτα. Μόνο αν το όνειρο γίνει εφιάλτης, μόνο τότε μπορείς να παρέμβεις. Και τότε ίσως να σε ψάξει και εκείνος να σε βρει.

Τι είναι το όνειρο; Είναι αυτό που νομίζουμε ότι συμβαίνει τώρα. Το ονομάζουμε ζωή ή πραγματικότητα, αλλά δεν έχουμε ιδέα τι είναι. Και επειδή η ημιμάθεια είναι χειρότερη της αμάθειας, το να γνωρίζουμε ότι υπάρχουν γαλαξίες, πλανήτες, άστρα και ότι στη Γη λαμβάνει χώρα η βιολογική εξέλιξη των ειδών, δεν σημαίνει και ότι γνωρίζουμε για τι πράγμα μιλάμε.

Όταν βλέπουμε ένα όνειρο τη νύχτα, έχουμε την εντύπωση ότι είναι η μία και μοναδική πραγματικότητα που βιώνουμε. Ξεχνάμε εντελώς ότι υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα, αυτή που βιώνουμε τώρα, στη φάση του ξύπνιου. 

Και ποιος μας λέει ότι και αυτό το επίπεδο δεν είναι απλώς άλλο ένα επίπεδο πραγματικότητας και ότι πέρα από τη φάση του ξύπνιου δεν υπάρχει και ένα άλλο επίπεδο που υπερβαίνει τους περιορισμούς των σκέψεων και των αισθήσεων του σώματος;

Μη τρομάζετε. Σε μερικούς αυτές οι σκέψεις αρκούν για να πυροδοτήσουν μια κρίση αποπροσωποποίησης ή άγχους και πανικού. Μιλάμε απλώς για σκέψεις, όχι για την πραγματικότητα. Η πραγματικότητα είναι ότι αυτή τη στιγμή έχουμε επίγνωση ότι κάτι συμβαίνει. Αυτό είναι όλο. Και αυτό αρκεί. Οι σκέψεις δεν πρόκειται ποτέ να μας πουν τι είναι αυτό που συμβαίνει.

Το όνειρο όμως που βιώνουμε τώρα, στη φάση του ξύπνιου, είναι το να νομίζουμε ότι υπάρχουν πράγματα που δεν υπάρχουν : ταυτότητες, εαυτοί, ονόματα, χαρακτηρισμοί, ταμπέλες, κριτικές, εχθροί, διαχωρισμοί, κίνδυνοι, και άλλα πολλά. Όλα αυτά αποτελούν μια δραστηριότητα, τη δραστηριότητα του νου. 

Το περιεχόμενό τους, δηλαδή το αντικείμενο στο οποίο αναφέρονται, δεν υπάρχει. Κανένας δεν είναι κάπως, δεν υπάρχουν ταυτότητες, δεν υπάρχει εαυτός, δεν υπάρχει τίποτα. Όλα αυτά είναι απλώς σκέψεις που διαμορφώνουν ένα όνειρο, άλλοτε λειτουργικό και άλλοτε δυσλειτουργικό.

Όταν το όνειρο είναι λειτουργικό, ο "ήρωας" δεν έχει καμία όρεξη να ξυπνήσει και να δει ότι χωρίς τις σκέψεις του δεν είναι τίποτα - δεν έχει ούτε καν εαυτό πέρα από τις σκέψεις που του δίνουν αυτή την ψευδή εντύπωση. 

Όταν το όνειρο είναι δυσλειτουργικό, ο "ήρωας" ψάχνει απεγνωσμένα τρόπο να ξυπνήσει - τότε είναι που αναζητάει βοήθεια και αν βρεθεί στο δρόμο του η κατάλληλη αφυπνιστική διδασκαλία, δίνεται η ευκαιρία στην πραγματικότητα να γνωρίσει τον εαυτό της.

Τα ανθρώπινα σώματα είναι τα οχήματα που δημιουργεί η ζωή για να γνωρίσει τα έργα της. Δεν ανήκουν σε κανέναν, δεν έχουν ταυτότητα, δεν έχουν προσωπικότητα και δεν καθοδηγούνται από κάποιον εαυτό. 

Όλα συμβαίνουν μόνα τους και μόνο οι σκέψεις δίνουν την ψευδαίσθηση ότι ένα σώμα είναι κάτι ξεχωριστό από το όλο και καθοδηγείται από κάποιον. Μέχρι πότε όμως μια δραστηριότητα με αρχή και τέλος θα επισκιάζει φαινομενικά το άχρονο και άπειρο Είναι;




Αλήθεια, γιατί η σαρδέλα θεωρείται υπερτροφή ; Δείτε και θα καταλάβετε...!!!!

Η σαρδέλα, το φθηνό αφρόψαρο, θεωρείται υπερτροφή, γι' αυτό κερδίζει επάξια μια καλή θέση στην εβδομαδιαία λίστα του σούπερ μάρκετ...

Η σαρδέλα, ως ζωϊκή τροφή, μας παρέχει πρωτεΐνη υψηλής βιολογικής αξίας. Αυτό όμως που την κάνει να ξεχωρίζει και να εντάσσεται στην κατηγορία των υπερτροφών είναι το είδος των λιπαρών που παρέχει. 

Η σαρδέλα μάς προσφέρει σημαντικές ποσότητες ω-3 λιπαρών οξέων, τα οποία είναι απαραίτητα για τον οργανισμό επειδή δεν μπορεί να τα συνθέσει. Γι’ αυτό πρέπει να του τα παρέχουμε συχνά μέσω της διατροφής μας. 

Η επάρκεια στα ω-3 λιπαρά οξέα συμβάλλει στη μείωση των επιπέδων ολικής χοληστερίνης, αλλά και της LDL χοληστερίνης, που θεωρείται επιβλαβής. 

Η κατανάλωση, λοιπόν, της υπερτροφής σαρδέλας τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα συμβάλλει στην καλύτερη υγεία των αιμοφόρων αγγείων της καρδιάς.

* Οι σαρδέλες είναι φρέσκες όταν δεν έχουν έντονη μυρωδιά, τα μάτια τους είναι αστραφτερά και το σώμα τους στιλπνό. 

* Προσέχετε να μην τις ψήνετε σε χαμηλή θερμοκρασία, γιατί στεγνώνουν, αλλά ούτε και σε πολύ υψηλή, γιατί πικρίζουν. Η ιδανική θερμοκρασία είναι οι 180° C. 




vita.gr

Μην υποτάσσεσαι στα λιγοστά, διεκδίκησε τη ζωή σου και μη παρακαλάς κανέναν...!!!!

Μην υποτάσσεσαι στα λιγοστά, διεκδίκησε τη ζωή σου και επιζήτα τα πολλά, όλα εκείνα που θεωρείς πως σου αξίζουν. Όλα εκείνα που θα σε κάνουν ευτυχισμένο και δεν αναφέρομαι μόνο στα υλικά αγαθά, μα σε εκείνα που θα μεταμορφώσουν τη ζωή σου, την ύπαρξή σου όλη. 

Αυτά τα οποία ονειρεύτηκες κάποτε για σένα τον ίδιο. Αυτά που χάραξες στο είναι σου και ζωγράφισες βαθιά μέσα στη ψυχή σου. Εκείνα τα όνειρα που σκεπάστηκες τα βράδια σαν ήσουν μικρό παιδί και σε ακολούθησαν στον ξύπνιο σου, μέχρι τώρα.

Να μην συμβιβάζεσαι στα λιγοστά, διεκδίκησε τη ζωή σου και μη παρακαλάς κανέναν. Μην υποτάσσεσαι στα μικρά, τα ασήμαντα και τα φθηνά που σου πλασάρουν οι άλλοι. Τα λίγα που σου πουλούν οι εγωιστές και παρτάκηδες, για ακριβά και τα φτωχά που σου προσφέρουν σαν να είναι δήθεν χρυσά. 

Μη σκύβεις το κεφάλι σαν να μην αξίζεις τα πολλά της ζωής σου και μην τους παρακαλάς για τα ψίχουλα που έχουν να σου δωρίσουν. Προπάντων, μη ζητάς την ελεημοσύνη τους και μην αρκείσαι στα ψεύτικά τους λόγια. Διεκδίκησε αυτό που σου αξίζει, δίχως εκπτώσεις και αναστολές.

Διεκδίκησε όλα εκείνα που θα αγαλιάσουν την ψυχή σου και θα ζεστάνουν την καρδιά σου, εκείνα που θα γιατρέψουν τις πληγές σου και θα τις επουλώσουν. Θα ομορφύνουν την κάθε σου στιγμή και θα γκρεμίσουν τους φόβους και τις ανασφάλειές σου. Θα φέρουν την άνοιξη μέσα στο καταχείμωνό σου και το φως μέσα στα σκοτεινά σου σημάδια.

Επαναστάτησε, διεκδίκησε πολέμησε και πάλεψε για σένα, γιατί η ζωή σου δε κερδίζεται δίχως να δώσεις καμία μάχη. Τίποτα δε σου προσφέρεται απλόχερα δίχως κόπο .Μην το αναβάλλεις και μη φοβάσαι γιατί η δύναμη που κρύβεις μέσα σου είναι ολόκληρη η ύπαρξή σου.




Γράφει η ψυχολόγος Άρτεμις Βαμβουνάκη.

Μην κρίνεις τους ανθρώπους αν δεν ξέρεις σε τι μάχες πολεμάνε...!!!!

Πριν κρίνεις κάποιον άνθρωπέ μου, κάνε μία στάση στα άδυτα της ψυχής του. Πέρασε από τα σοκάκια της καρδιάς του. Βάδισε στο παρελθόν του. Φτάσε μέχρι το παρόν του. Και ακολούθησε βήμα με βήμα την διαδρομή του.

Πριν σκορπίσεις το δηλητήριό σου σκέψου με πόσα θεριά παλεύει και πόσες μάχες έχει αντέξει. Πόσους ανήμερους φόβους προσπαθεί να ημερέψει. Πόσες ανασφάλειες αγωνίζεται να γαληνέψει. 

Πόσα και ποια άγρια τέρατα του κατατρώνε τα σωθικά. Αναλογίσου πόσα όρνεα απομυζούν τη δική του σάρκα και οστά. Πως καταφέρνει να στέκεται παλικαρίσια μετά από κάθε λάβωμα. Μάθε πως αντιστέκεται στην δειλία και την αχαριστία. Πως αντιμετωπίζει την κακία και τη μικροψυχία. 

Πόσες φορές έχει γίνει λιώμα μπροστά στο ψέμα και την υποκρισία. Και πως κρέμεται από μία κλωστή μα μένει σταθερός σε κάθε αρχή και αξία.

Μην κατακρίνεις κανένα από την εικόνα αν δεν έχεις επίγνωση της δικής του ουσίας. Αν δεν γνωρίζεις ποιες εμπειρίες του έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα. Ποια βιώματα και ποιες αναμνήσεις έχουν χαράξει τη δική του πορεία. Και ποια δύσκολη καθημερινότητα του στιγματίζει την προσωπικότητα.

Πριν κατηγορήσεις κάποιον μπες στην δική του αρένα και διάνυσε την δική του πορεία. Μπες στην ύπαρξή του και άδειασέ την. Βίωσε τις δικές του άσχημες εμπειρίες. Αφέσου στα σκοτεινά μονοπάτια των σκέψεών του. Άσε τα σκοτάδια που παλεύει να σε κυριεύσουν. Τους τρόμους που τον καθηλώνουν να σε αναστατώσουν. 

Τα βάσανά του να σε σημαδέψουν. Κοίτα πως μαζεύει κάθε φορά τα θρύψαλα της ψυχής του. Πως ενώνει ένα-ένα τα κομμάτια της ύπαρξής του. Πως βρίσκει τη δύναμη να φτάνει στο τέρμα και να ξεκινά από την αφετηρία. Πως κρύβει τη μοναξιά του κάτω από την πολυκοσμία και με ποιο τρόπο αντιμετωπίζει στην εγκατάλειψη και τη προδοσία. 

Άπλωσε το χέρι σου και ψηλάφισε τις πληγές του. Νιώσε το αίμα τους ζεστό στα δάχτυλά σου. Άφησε τα καυτά του δάκρυα να κυλήσουν στο δικό σου πρόσωπο. Σκούπισέ τα με την συγχώρεσή σου. Νιώσε τον πόνο του να ξεσκίζει τα σωθικά σου. Τα συναισθήματά του να σε συνταράσσουν. Τα αισθήματά του να σε συγκλονίζουν. 

Και μην προτρέχεις σε αβάσιμα συμπεράσματα από το ομοίωμα αν δεν έχεις κοιτάξει κατάματα τη δική του αλήθεια.

Γιατί άνθρωπέ μου μαγκιά δεν είναι να κατηγορείς, να κρίνεις και να κατακρίνεις. Αλλά να έχεις την δύναμη και το θάρρος να να το κάνεις κοιτώντας τον άλλο στα μάτια. 

Να μη χαμηλώσεις το βλέμμα σε κάθε κατηγορία που θα του καταλογίσεις. Να μην ντραπείς σε κάθε χαρακτηρισμό που θα προφέρεις. Να μην αποστρέφεις την ματιά σου σε κάθε καταλογισμό ευθύνης που θα του αποδώσεις. Και πάνω από όλα να είσαι σίγουρος ότι είσαι πιο άξιος, πιο ικανός και καλύτερος από αυτόν.




Λίτσας Φιλίππου

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Το κάλεσμά μας και οι άλλοι...!!!!

Η έμπνευσή μας, πρέπει να είναι ο οδηγός μας, ακόμα κι αν ακολουθώντας την απογοητεύουμε τους άλλους. Το υπέρτατο κάλεσμά μας θα μπορούσε να θεωρηθεί από τους άλλους ως άχρηστο, ωστόσο είναι το όνειρό μας, το σημείο προσανατολισμού μας.

Δεν είναι λογικό να υφίσταται κανείς τις συνέπειες ενός τρόπου ζωής που συμβαδίζει με τις επιθυμίες των άλλων.

Υπάρχουν πολλοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι στην ζωή μας οι οποίοι έχουν τις δικές τους ιδέες σχετικά με το τι πρέπει να κάνουμε και τι όχι. Αν τους επιτρέπουμε να μας καθοδηγούν, με συμβουλές που δεν ανταποκρίνονται στο εσωτερικό μας κάλεσμα, θα υποφέρουμε το μαρτύριο μιας ζωής χωρίς έμπνευση. Θα τους επιτρέψουμε να μας εξαναγκάσουν να γίνουμε αυτό το οποίο δεν προοριζόμαστε να γίνουμε.

Όλοι μπορούμε να νοιώσουμε ποιο είναι το κάλεσμά μας. Όταν αφουγκραζόμαστε μπορούμε να ακούσουμε την δική μας ανυπόμονη φωνή που μας παροτρύνει να δώσουμε προσοχή και να εκπληρώσουμε την αποστολή που φέραμε μαζί μας από τον κόσμο του Πνεύματος.

Κανένας άλλος δεν ξέρει και δεν νοιώθει αληθινά το τι είναι αυτό που ήρθαμε εδώ να επιτύχουμ,ε επομένως πρέπει να δώσουμε στον εαυτό μας την άδεια να αφουγκραστεί την εσωτερική μας καθοδήγηση και να αγνοήσει την πίεση που ασκούν οι άλλοι.

Άσχετα με το πόσο παράλογο μπορεί να φαίνεται το εσωτερικό μας κάλεσμα, είναι αληθινά δικό μας και δεν χρειάζεται να φαίνεται λογικό σε κανέναν άλλο εκτός από εμάς.

Όταν ακολουθήσουμε την προδιάθεση να ζούμε την ζωή που ήρθαμε να ζήσουμε μπορεί να υποπέσουμε σε δυσμένεια πολλών ανθρώπων. Όταν αρχίζουμε να ακολουθούμε το κάλεσμά μας, θα υπάρξει μεγάλη αντίσταση. 

Ωστόσο όσο αποκτούμε την δύναμη να αγνοήσουμε την πίεση και να συμμορφωθούμε, η αντίσταση εξασθενεί και τελικά μεταβάλλεται σε σεβασμό. 




Γουέιν Ντάιερ
Έμπνευση 
Oμάδα της Ανθρωπότητας Ελλάδας
New Spirituality Network - Humanity's Team

Αφού γεννήθηκες για να ξεχωρίζεις, γιατί παλεύεις να σε αποδεχθούν ;

Αφού γεννήθηκες για να ξεχωρίζεις… γιατί παλεύεις να σε αποδεχθούν;”

Μια φράση με ένα τόσο βαθύ νόημα που σου δημιουργεί τόσες σκέψεις και άλλα τόσα ερωτηματικά. Αλλά ας πιάσουμε ένα από αυτά. Πότε ήταν η τελευταία φορά που αγάπησες τη μοναδικότητα σου και αποδέχθηκες στον εαυτό σου μετά υπέρ και τα κατά του;

Το θέμα δεν είναι να σε αποδεχθούν “οι άλλοι” αλλά πρώτα να αγαπήσεις και να αποδεχθείς εσύ τον εαυτό σου. Όσο κοινότυπο κι αν ακουστεί, είναι η πραγματικότητα: Μάθε να αγαπάς τον εαυτό σου ! Μάθε να αγαπάς τη διαδρομή σου και τη μοναδικότητα της. Τη δύναμη σου. 

Όλες τις εμπειρίες σου, όμορφες και άσχημες. Μέσα από κάθε τι έχεις να διδαχθείς κάτι που προηγουμένως δεν το γνώριζες. Και τότε είναι που αγαπάς περισσότερο τον εαυτό σου. Νιώθεις περήφανος για σένα. 

Γι’ αυτό που είσαι ! Νιώθεις πλήρης και δεν έχεις ανάγκη την αποδοχή των άλλων γιατί είσαι εντάξει μέσα σου και τι ξέρεις τι αξίζεις. Θυμήσου τι αξίζεις… τι πραγματικά αξίζεις. Πάρε μια βαθιά ανάσα την κοίταξε βαθιά μες στα μάτια σου. Αγκάλιασε κάθε πτυχή του εαυτού σου. 

Γιατί… τα μάτια αυτά ξέρουν μονάχα πόσα έχουν περάσει. Όμως είσαι εδώ! Είσαι εσύ, όρθιος και πιο δυνατός. Είσαι ο εαυτός σου ! Είσαι μοναδικός σε αυτό τον κόσμο και αξίζει να τον αγαπάς.

Γιατί όταν νιώθεις πλήρης, ζωντανός και γεμάτος αγάπη αντίστοιχα αυτό αντανακλάται στον καθρέφτη της ψυχής σου κι αυτό εκπέμπεις και στους άλλους. Γι’αυτό λοιπόν, θα αγαπηθείς από αυτούς που θα δουν σε εσένα το φως της ψυχής σου. Και τότε θα είναι αυτοί που να σε αποδεχθούν και θα σε αγαπήσουν γι’ αυτό που πραγματικά είσαι.

Μην σταματήσεις να πιστεύεις ποτέ σε εσένα, μην υποτιμήσει στον εαυτό σου ούτε για μία στιγμή… γιατί όλα αυτά που έχεις καταφέρει ως τώρα, ό,τι είσαι, το έκτισες μόνος σου. Κανείς άλλος παρά μόνο εσύ! 

Όπως είχε πει και ο Καζαντζάκης “εσύ έχεις τα πινέλα, εσύ και τα χρώματα… ζωγράφισε τον παράδεισό σου και ζήσε μέσα του”. Kι αν ωστόσο, υπάρχει κάτι που δεν σου αρέσει, τότε θα το αλλάξεις. Αλλά μόνο επειδή εσύ το θέλεις. Μην συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από τις προσδοκίες και τα όνειρα που εσύ έχεις θέσει.

“Να τον αγαπάς τον εαυτό σου […] και όταν τον αγαπήσεις πραγματικά θα μάθεις να απαιτείς κοντά του μόνο άνθρωπος που θα θρέφουν και την ψυχή του. Τίποτα λιγότερο από αυτό…”(Γιάννης Ρίτσος)




Γεωργία Ντ. 

Δεν παλεύεται ο χαμός. Δεν ξεπερνιέται, δεν ξεχνιέται...!!!!

Φεύγουν οι άνθρωποι. Φεύγουν από δίπλα σου, απ’ τη ζωή σου, απ’ τον κόσμο σου. Φεύγουν και γίνονται αναμνήσεις κάπου στο βάθος του μυαλού. Σκέψεις σκόρπιες και πρόσωπα θολά, δίχως χρώματα κι αρώματα.Μόνο μια αίσθηση σου αφήνουν, μοναδική ο καθένας, απ’ ότι μπόρεσε να σε κεράσει για όσο βρέθηκε στο δρόμο σου. 

Φεύγουν οι άνθρωποι και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι. Στιγμές χαράς, στιγμές απώλειας. Τρενάκι που ανεβοκατεβαίνει η ζωή με επιβιβάσεις άγνωστες κι αναχωρήσεις ξαφνικές. 

Εσύ ριζωμένος στο κάθισμα κοιτάς απ’ το τζάμι τους σταθμούς και στέκεσαι ακίνητος. Σαν τους εφιάλτες που σε βρίσκουν τη νύχτα να προσπαθείς να ουρλιάξεις και φωνή να μη βγαίνει. 

Φεύγουν εκείνοι που έχουν έρθει για καλό. Που σε γεμίζουν με αγάπη και καλοσύνη. Εκείνοι που μαζί τους νιώθεις τις μέρες ομορφότερες και τα ποτήρια μισογεμάτα. Εκείνοι που η φωνή τους σε ηρεμεί και οι συμβουλές τους σε πάνε ένα βήμα παρακάτω. Απομακρύνονται και χάνονται και δεν μπορείς μήτε να θυμώσεις, μήτε να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Μόνο να το υπομείνεις μπορείς. 

Είναι δύσκολη η απώλεια. Είναι μεγάλο το κενό. 
Είναι τρύπες μέσα σου που θα μείνουν πάντα έτσι. Κενές. Δεν μπαζώνονται, δεν καλύπτονται, δε φτιάχνονται. Μένουν τρύπες. Κανένας άλλος δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό εκείνου που φεύγει. Δεν υπάρχει αντικαταστάτης, ούτε αναπληρωματικός. Μοναδικοί άνθρωποι, μοναδικό και το άδειασμα που αφήνουν με το φευγιό τους. 

Δεν παλεύεται ο χαμός. Δεν ξεπερνιέται, δεν ξεχνιέται. Όσο και να περνάει ο χρόνος, όσο και να αλλοιώνονται τα πρόσωπα, πάντα μια στιγμή, μια σκηνή, μια μυρωδιά, μια φράση, θα έρθει να χτυπήσει μέσα σου το δικό σου, προσωπικό καμπανάκι της μνήμης. Θα θυμηθείς. 

Δε σου έχει απομείνει και τίποτα άλλο να κάνεις, πουθενά να πιαστείς. Μόνο να θυμηθείς μπορείς. Να θυμηθείς και να αγγίξεις για λίγα δεύτερα τον άνθρωπο που έχασες. 

Θυμάσαι και χαμογελάς. Θυμάσαι και δακρύζεις. Πόσα γέλια, πόσους τσακωμούς μοιραστήκατε. Πόσες φορές είχε δίκιο και πόσες έκανε πίσω στο πείσμα σου. Κανείς δε σε νοιαζόταν έτσι. Δεν έχει σημασία το πόσο νοιαζόταν. Σημασία έχει το πως νοιαζόταν κι αυτό το «πώς» δεν μπορείς να το ξαναβρείς. Είπαμε. Μοναδικά τα κενά. Μοναδικός κι ο τρόπος που δημιουργήθηκαν. 

Φεύγουν οι άνθρωποι που δέθηκες μαζί τους. Εκείνοι που τους χάρισες τα πιο «πολλά» σου κι αρκέστηκαν στα «λίγα» σου. Εκείνοι που μιλούσαν στην καρδιά σου κι άκουγαν τα μάτια σου. Φεύγει η οικειότητα και η ασφάλεια που ένιωθες μαζί τους. Χώνονται σε μια βαλίτσα μαζί με όσα άλλα δώρα έφεραν όταν μπήκαν στη ζωή σου. 

Στέκεσαι μόνος πια να ρωτάς γιατί. Μετράς πληγές κι αρνείσαι να προχωρήσεις. Κανείς δε θα ‘ναι σαν κι αυτούς που «έφυγαν». Εσύ το ξέρεις και πονάς περισσότερο. Πώς να τα βάλεις με το θάνατο; Πώς να γυρίσεις πίσω το χρόνο; Πώς να χαρίσεις ζωή σε κάτι που μέσα σου κατακτά την αθανασία; 

Φεύγουν οι άνθρωποι που αγαπάς περισσότερο. Λες και μια μαγική δύναμη στους έστειλε για λίγο. Τόσο όσο να δεις το καλό και ποτέ να μη συμβιβαστείς με τίποτε λιγότερο. 

Φεύγουν εκείνοι που σε αγάπησαν περισσότερο. Φεύγουν αλλά σου αφήνουν μερίδιο απ’ την αγάπη τους για να ‘χεις να πορεύεσαι τις στιγμές που σου λείπουν. 

Φεύγουν αλλά τουλάχιστον ήρθαν. 




Κατερίνα Χήναρη