Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Φέρε μόνος σου την αλλαγή που θα σε κάνει ευτυχισμένο...!!!!

Στην παιδική μας ηλικία μαθαίνουμε τις πρώτες λέξεις, τους αριθμούς και τα χρώματα. Ένα μάθημα ακόμα πιο σημαντικό νομίζω, θα ήταν να μας γράψουν στο μαυροπίνακα της τάξης μία αλήθεια που με πόνο θα συνειδητοποιήσουμε αργότερα στη ζωή μας.

Στη ζωή υπάρχουν άνθρωποι που θα σε αγαπήσουν χωρίς μέτρο, χωρίς αμφιβολίες, χωρίς αναστολές. Άνθρωποι, που θα αγαπήσουν το «είναι» σου με τα ελαττώματά του και θα αποδεχτούν την ιδιαίτερη φυσιογνωμία σου.

Μόνο σε αυτούς αξίζει να επενδύσεις γιατί αυτοί, είναι άνθρωποι και όχι απλά άτομα. Και μπορεί να σε τρομάξει η αλήθεια τους όμως έρχεται μια στιγμή που η ζωή απαιτεί να ξεπεράσεις τις όποιες ανασφάλειές σου και να αποφασίσεις την αλλαγή κάνοντας το δικό σου απολογισμό.

Μία αλλαγή που θα την κάνεις μόνος, θα πολεμήσεις, θα πονέσεις, θα ρισκάρεις αλλά καταλαβαίνοντας τί πραγματικά σε κάνει ευτυχισμένο και θα σε ανταμείψει με τη μαγεία της αναγέννησης. Αναγέννηση από τις στάχτες του παρελθόντος γεμάτες αναμνήσεις και σκόρπια πρόσωπα.

Πόσοι άνθρωποι έχουν γύρω τους ανθρώπους που τους αγαπούν αλλά παρόλα αυτά νιώθουν μοναξιά; Μπορεί και εσύ ο ίδιος να το έχεις βιώσει ή να το βιώνεις αυτή τη στιγμή!

Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί;

Μην φοβηθείς το χάος, την αβεβαιότητα, την ασυμμετρία συναισθημάτων που θα νιώσεις. Η ανθρώπινη ψυχή σε καλεί να αφεθείς, όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί εσύ και μόνο εσύ το επιθυμείς! Ένας αγώνας δρόμου ανάμεσα στα συναισθήματα, τα όνειρα, τις ελπίδες, τις υποσχέσεις και τη λογική!

Αυτή η αέναη μάχη ανάμεσα στην καρδιά και στο μυαλό! Δεν είναι εύκολο να αφήσεις στο παρελθόν κάτι που αγαπάς, όμως θυμήσου πως δεν είναι απώλεια καθετί που χάνεις!

Γιατί οι ζωές μας είναι κύκλοι με δαντελένιους φιόγκους να μας δένουν με ό,τι η ψυχή μας ποθεί. Πάρε μία βαθιά ανάσα και αφέσου. Αφέσου στο ένστικτο της στιγμής.

Στα μαθήματα που οι άνθρωποι που πέρασαν από δίπλα σου και σου δίδαξαν. Χάρισε ένα ζεστό χαμόγελο στο φιλμ των αναμνήσεων και ψαχούλεψε μέσα σου. Σίγουρα θα βρεις το θάρρος που κρύβεις, κάποιες φορές πολύ βαθιά και τότε ο δικός σου απολογισμός θα ξεκινήσει. Μην φοβηθείς τη νύχτα,το σκοτάδι της απώλειας. Ξέρεις, οι μεγαλύτερες αλλαγές γίνονται ύστερα από βαθιές νύχτες.

Δώσε χώρο, χρόνο και κομμάτια από την ψυχή σου σε αυτούς με τους οποίους μπορείς να εκφραστείς χωρίς να βάζεις τη μάσκα του “δυνατού” γινόμενος ευάλωτος και τρωτός.

Σε αυτούς με τους οποίους μπορείς να είσαι ο αληθινός σου εαυτός. Να είσαι αληθινός. Μόνο τότε θα δεις και την αλήθεια των άλλων και τότε θα επιλέξεις και είμαι σίγουρη πως θα δεις ότι οι πληγές σου μία μία θα εξαφανίζονται, χωρίς να το καταλάβεις. Θα έχεις βρει τον εαυτό σου να αφήνεται σε αυτά που η ψυχή σου ποθεί.

Η σκόνη της αλήθειας κρύβεται στις χαραμάδες της μάσκας που επιλέγεις να φοράς για να προστατευτείς από αυτά που νομίζεις ότι θα σε ισοπεδώσουν στον σκληρό κόσμο που ζούμε.Πως ενδεχομένως σε κάνουν να χάσεις από δίπλα σου ανθρώπους. Πίστεψέ με όμως, . Και οι άνθρωποι που πραγματικά σε αγαπούν, θα μείνουν κοντά σου για αυτή ακριβώς την ευάλωτη μα τόσο αληθινή πλευρά σου! 60




Ζωή Αργύρη

20 τρόποι για ν’ απαλλαγείτε από την εξάρτηση...!!!!

Σε κάθε σχέση όπου δύο άνθρωποι γίνονται ένα, το τελικό αποτέλεσμα είναι δύο μισοί άνθρωποι.

Η εγκατάλειψη της ψυχολογικής ασφάλειας είναι μια απ’ τις δυσκολότερες υποχρεώσεις της ζωής. Η οχιά της εξάρτησης τρυπώνει στη ζωή με πάρα πολλούς τρόπους και η ολοκληρω­τική εξόντωσή της γίνεται ακόμη δυσκολότερη εξαιτίας των αναρίθμητων ανθρώπων που ωφελούνται από την ψυχολογική εξάρτηση του άλλου. 

Ψυχολογική ανεξαρτησία σημαίνει ολοκληρωτική ελευθερία από όλες τις υποχρεωτικές σχέσεις κι απουσία μιας ετεροκατευθυνόμενης συμπεριφοράς. Σημαίνει να είσαι ελεύθερος από την υποχρέωση να κάνεις κάτι που ποτέ δεν θα διάλεγες, αν δεν υπήρχε αυτή η σχέση. 

Η εγκατάλειψη της ασφάλειας γίνεται ιδιαίτερα δύσκολη, επειδή η κοινωνία μας διδάσκει ότι πρέπει να ικανοποιούμε ορισμένες προσδοκίες στις συγκεκριμένες σχέσεις με γονείς, παιδιά, πρόσωπα κύρους και εραστές.

– Διατυπώστε την προσωπική σας «διακήρυξη της ανεξαρτησίας», στην οποία θα αναφέρετε πώς θέλετε να λειτουργείτε στις σχέσεις σας, όχι εκμηδενίζοντας το συμβιβασμό, αλλά σαρώνοντας αλύπητα κάθε εκμετάλλευση.

– Συζητήστε με κάθε άτομο που νιώθετε ότι είστε ψυχολογικά εξαρτημένοι απ’ αυτό. Δηλώστε του την πρόθεσή σας να λειτουργήσετε ανεξάρτητα, εξηγήστε του πώς νιώθετε όταν κάνετε κάτι απλώς από υποχρέωση. Είναι ένας θαυμάσιος τρόπος να ξεκινήσετε, επειδή οι άλλοι πιθανόν να μην έχουν καν συνειδητοποιήσει πώς νιώθετε όντας εξαρτημένοι.

– Βάλτε στόχο σας ν’ αντιμετωπίσετε τα κυριαρχικά άτομα στη ζωή σας. Δοκιμάστε ξαφνικά να πείτε «Όχι, δεν το θέλω αυτό» κι ελέγξτε την αντίδραση που θα προκαλέσει στο άλλο άτομο η δήλωσή σας αυτή.
                    ω ! τι ελευθερία! – Ilya Repin 1903
– Κανονίστε μια συνάντηση με τον κυρίαρχο σύντροφό σας σε μια στιγμή όπου δεν θα νιώθετε ότι απειλείστε. Στη διάρκεια αυτής της συνάντησης εξηγήστε του πως μερικές φορές νιώθετε υποταγμένοι, ότι σας εκμεταλλεύεται κι ότι επιθυμείτε να καθορίσετε έναν κώδικα που θα του επιτρέπει να καταλαβαίνει πότε αισθάνεστε έτσι, ώστε να μη θίγετε όλη την ώρα αυτό το θέμα. Ένα απλό άγγιγμα του αυτιού, ή ο αντίχειρας στο στόμα θα σημαίνουν πως εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή νιώθετε υποταγμένοι.

-Τη στιγμή που νιώθετε να σας καταπιέζουν ψυχολογικά πείτε το στον άλλο κι ύστερα αντιδράστε με τον τρόπο που εσείς θέλετε.

– Θυμίστε στον εαυτό σας ότι οι γονείς, οι σύζυγοι, οι φίλοι, τ’ αφεντικά, τα παιδιά κι όλοι οι άλλοι συχνά δεν εγκρίνουν τη συμπεριφορά σας, μα ότι αυτό δεν έχει καμιά σχέση με το τι είστε εσείς. Είναι δεδομένο ότι σε κάθε σχέση θα συναντήσετε την επιτίμηση. Αν την περιμένετε, τότε δεν θα σας επηρεάσει. Κατ’ αυτό τον τρόπο μπορείτε να εκμηδενίσετε πολλούς απ’ τους δεσμούς εξάρτησης που σας υποδουλώνουν συναισθηματικά.

– Ακόμη κι αν εσκεμμένα αποφεύγετε τα κυριαρχικά άτομα (γονείς, σύζυγο, αφεντικά, παιδί), εξακολουθείτε να ελέγχεστε απ’ αυτούς ακόμη κι όταν απουσιάζουν, αν νιώθετε συναισθηματική ακινητοποίηση εξαιτίας τους.

– Αν νιώθετε υποχρέωση να κάνετε μια επίσκεψη, αναρωτηθείτε αν εσείς θα θέλατε να σας επισκεφτεί κάποιος μόνο και μόνο επειδή νιώθει υποχρεωμένος. Αν όχι, τότε κάντε την ίδια παραχώρηση σ’ όσους μεταχειρίζεστε κατ’ αυτό τον τρόπο και κουβεντιάστε το μαζί τους. Δηλαδή, αντιστρέψτε τη λογική και δείτε πόσο πράγματι αναξιοπρεπής είναι μια σχέση που διατηρείται από υποχρέωση.

– Αποφασίστε να βγείτε από το ρόλο της εξάρτησης κάνοντας μια εθελοντική εργασία, διαβάζοντας, προσλαμβάνοντας μπέιμπυ-σίτερ (έστω κι αν δεν μπορείτε ν’ ανταποκριθείτε οικονομικά), βρίσκοντας μια δουλειά από την οποία μπορεί να μην αμείβεστε καλά. Γιατί; Απλούστατα θα εκτιμήσετε τον εαυτό σας πολύ περισσότερο και αυτή η ανταμοιβή είναι κατά πολύ υψηλότερη σε χρήμα και σε χρόνο.

– Φροντίστε να είστε οικονομικά ανεξάρτητοι, δίχως δεσμεύσεις και χρέη. Είστε σκλάβοι αν χρειάζεται να ζητήσετε χρήματα. Αν κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, φροντίστε να κερδίζετε δικά σας με οποιονδήποτε δημιουργικό τρόπο μπορείτε να επινοήσετε.

– Αφήστε τους να φύγουν, αν θέλουν. Φύγετε κι εσείς!
                          Ελευθερία -Peter Max 1980

– Σταματήστε να δίνετε διαταγές! Σταματήστε να δέχεστε διαταγές!

– Αναγνωρίστε την επιθυμία σας για μοναχικότητα και μην αισθάνεστε υποχρεωμένοι να μοιράζεστε καθετί που νιώθετε και γνωρίζετε με κάποιον άλλο. Είστε μοναδικό και ιδιαίτερο άτομο. Αν νιώθετε ότι πρέπει να μοιράζεστε τα πάντα, τότε δεν επιλέγετε και φυσικά είστε εξαρτημένοι.

– Επιτρέψτε στο παιδί σας να έχει το δωμάτιό του. Παραχωρήστε του ένα χώρο που να μπορεί να ελέγχει και στο βαθμό που αυτό δεν είναι βλαβερό, επιτρέψτε του να αποφασίζει για την οργάνωσή του. Το στρωμένο κρεβάτι δεν αποτελεί ένδειξη καλύτερης ψυχολογικής υγείας από το ξέστρωτο, έστω κι αν σας έχουν διδάξει το αντίθετο.

– Σε μια παρέα συναναστραφείτε και με άλλους ανθρώπους, πέρα απ’ το σύντροφό σας. Μη νιώθετε υποχρεωμένοι να είστε συνεχώς μ’ αυτό το άτομο. Χωριστείτε, μα όταν η παρέα διαλυθεί ξαναενωθείτε. Θα διπλασιάσετε έτσι τις γνώσεις και τις εμπειρίες σας.

– Αν εσείς θέλετε να πάτε στον κινηματογράφο κι ο σύντροφός σας να παίξει τένις, κάντε το. Δεχθείτε μεγαλύτερα διαστήματα αποχωρισμού και τότε οι στιγμές που θα είστε μαζί θα είναι πιο ευτυχισμένες και πιο γοητευτικές.

– Ταξιδέψτε μόνος ή με φίλους και μη νιώθετε προσκολλημένοι στο σύντροφό σας. Όταν επιστρέφετε θα νιώσετε πιο έντονα κοντά στο σύζυγό σας και θα έχετε επωφεληθεί εξίσου από τις χωριστές στιγμές σας.

– Να θυμάστε πάντα ότι δεν είστε υπεύθυνοι για την ευτυχία των άλλων. Οι άλλοι κάνουν τον εαυτό τους ευτυχισμένο. Έτσι, μπορείτε αληθινά να απολαύσετε τη συντροφιά κάποιου άλλου. Μα, αν νιώθετε ότι αποστολή σας είναι να κάνετε τους άλλους ευτυχισμένους, τότε είστε ένα εξαρτημένο άτομο, που αντίστοιχα θα νιώθετε θλίψη όταν οι άλλοι δυστυχούν. 

Ή, ακόμη χειρότερα, θα νιώθετε πως εσείς τους κάνατε δυστυχισμένους. Είστε υπεύθυνοι μόνο για τα συναισθήματά σας και το ίδιο ισχύει για όλους τους άλλους. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τα συναισθήματα σας εκτός από σας τους ίδιους.

– Θυμηθείτε ότι η συνήθεια δεν αποτελεί δικαιολογία για να κάνετε κάτι. Επειδή ακριβώς είστε υποταγμένοι στους άλλους, δεν επιτρέπεται να αφήνετε να συμβεί κάτι τέτοιο.

Η ουσία της αποτελεσματικής ζωής και ανατροφής των παιδιών είναι η ανεξαρτησία. Κατά τον ίδιο τρόπο, το σήμα κατατεθέν ενός πετυχημένου γάμου είναι η κατά το δυνατόν μικρότερη συγχώνευση των δύο συζύγων και μια εξαρχής συμφωνημένη αυτονομία και αυτοδυναμία. 

Κι ενώ μπορεί να νιώθετε πραγματικό φόβο προκειμένου να αποκολληθείτε απ’ την κατάσταση εξάρτησης, αν ρωτήσετε αυτούς από τους οποίους εξαρτιέστε συναισθηματικά, θ’ ανακαλύψετε προς μεγάλη σας έκπληξη ότι θαυμάζουν εκείνους που σκέφτονται κι ενεργούν για τον εαυτό τους.

Μια ακόμη ειρωνεία. Θα εισπράξετε περισσότερο σεβασμό επειδή είστε ανεξάρτητοι, ιδιαίτερα απ’ αυτούς που προσπαθούν να σας κρατήσουν υποταγμένους.

Η οικογενειακή φωλιά είναι ένας όμορφος τόπος για ν’ αναπτυχθεί ένα παιδί, η εγκατάλειψή της όμως είναι ακόμη πιο όμορφη και έτσι είναι δυνατόν να την αντιληφθεί, τόσο αυτός που φεύγει όσο κι εκείνος που μένει.
Γουαίην Ντυερ – Oι περιοχές των σφαλμάτων σας. 
Εκδότης : Γλάρος. Μετάφραση: Δημήτρης Κωστελένος
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Αλήθεια, πόσο καλά βλέπουμε ;

Δεν ξέρω πότε ξεκίνησα να μην βλέπω καλά, να μην διακρίνω τόσο καλά τα μικρά γράμματα στα βιβλία και στον υπολογιστή. Είχα πάντα άριστη όραση και έτσι άρχισα σιγά-σιγά να απελπίζομαι σαν να μην ήθελα να συνειδητοποιήσω ότι μεγάλωνα και εμφάνιζα τα πρώτα συμπτώματα της πρεσβυωπίας.

Στο σούπερ-μάρκετ δεν μπορούσα να διαβάσω τα συστατικά στις ταμπέλες των προϊόντων, στο κινητό, το ίδιο δυσκολευόμουν να διαβάσω τα γράμματα, στην εφημερίδα, στα βιβλία, το ίδιο, θεέ μου, γιατί βάζουν τόσο μικρά γράμματα μονολογούσα, αλλά επέμενα να βλέπω με τον ίδιο τρόπο. 

Την απόφαση να πάω στον οφθαλμίατρο και να φορέσω γυαλιά την πήρα ένα βράδυ, όταν βγήκα τρέχοντας από το αυτοκίνητο για να πάρω την κόρη μου από ένα πάρτι και δεν έβλεπα να διαβάσω το κουδούνι στην πολυκατοικία με τα ονόματα των ιδιοκτητών.

Τώρα, όταν φοράω τα γυαλιά μου, νιώθω μεγάλη χαρά και αγαλλίαση που βλέπω καλά, ξεκάθαρα και απολαμβάνω την ανάγνωση για πρώτη φορά στη ζωή μου τόσο πολύ. 

Είμαι ευτυχισμένη όταν φοράω τα γυαλιά μου, όταν μπορώ να διαβάζω τον κατάλογο στα εστιατόρια στο ημίφως και είμαι έξαλλη όταν ψάχνω τα γυαλιά μου και δεν τα βρίσκω στην τσάντα μου ή μέσα στο σπίτι.

Η όραση για κάποιους από εμάς ήταν αυτονόητη αλλά τίποτα στην πραγματικότητα δεν είναι αυτονόητο. Τώρα που παλεύω για να είμαι στην πρότερη κατάστασή που τόσο γενναιόδωρα μου είχε προσφέρει η φύση μου, αναλογίζομαι, πόσοι τυφλοί είμαστε μπροστά στην ομορφιά του κόσμου. 

Τώρα που απολαμβάνω την ανάγνωση και το γράψιμο με τη βοήθεια των γυαλιών και βιώνω την αίσθηση της όρασης, σαν μυστήριο και θαύμα, αναλογίζομαι όλα αυτά τα χρόνια της ζωής μου που είχα την εντυπωσιακή όραση, πόσο τυφλή ήμουν, πόσο στερημένη από την απόλαυση. 

Όταν βλέπεις πραγματικά, κοιτάς τον κόσμο με προσοχή, με περιέργεια, με έκπληξη, με δέος. Όταν μπορείς να μένεις έκθαμβος μπροστά σε κάτι, όταν μπορείς να απολαμβάνεις κάθε στιγμή, τότε βλέπεις πραγματικά.

Παραλληλίζοντας την εμπειρία της πρεσβυωπίας μου με τη ζωή, θα μπορούσα να πω, ότι χρειάζεται να βάλουμε όλοι ένα φίλτρο καθαρότητας για να δούμε καλά, σαν να βάζουμε έναν μεγεθυντικό φακό σε ό,τι βλέπουμε και ό,τι κάνουμε. 

Όλοι μπορούμε να εξασκηθούμε να αντικρίζουμε τα πράγματα χωρίς φευγαλέες ματιές, κοιτώντας με ένταση κατευθείαν στην καρδιά των πραγμάτων, με πρωτόγονη περιέργεια και συγκίνηση μικρού παιδιού που ανακαλύπτει για πρώτη φορά την ομορφιά των πραγμάτων.

Πριν, δεν έβλεπα καλά. Tώρα, βλέπω καλύτερα κι ας φοράω γυαλιά. Κι όπως λέει και ο Mικρός πρίγκιπας, «Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά, την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια».




Χριστίνα Βαμβακίδου
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Eίσαι η δουλειά που κάνεις ;

Διάβασα προ ημερών στoν «New Υοrker» ένα κείμενο της 86χρονης αμερικανίδας νομπελίστριας Τόνι Μόρισον. Ομολογώ ότι ο τίτλος ήταν που μου τράβηξε την προσοχή. «The work you do, the person you are» («Η δουλειά που κάνεις, ο άνθρωπος που είσαι»). 

Μια αυτοβιογραφική αφήγηση από μια ταραχώδη παιδική ηλικία. Το παραθέτω αυτούσιο, με μερικές περικοπές. Λόγια παραμυθίας για τους εργαζομένους και ανέργους στην Ελλάδα του 2017.

«Το μόνο που έπρεπε να κάνω για τα δύο δολάρια ήταν να καθαρίζω το σπίτι Της για λίγες ώρες μετά το σχολείο. Ηταν μάλιστα ένα πανέμορφο σπίτι, με καναπέ με πλαστικό κάλυμμα και καρέκλες, άσπρη μοκέτα από τοίχο σε τοίχο, άσπρο εμαγιέ φούρνο, πλυντήριο και στεγνωτήριο – πράγματα συνηθισμένα στην περιοχή Της, απόντα στη δική μου. Μεσούντος του πολέμου, Εκείνη είχε βούτυρο, ζάχαρη, μπριζόλες και καλτσοδέτες με πίσω τη ραφή.

Ηξερα να τρίβω πατώματα πεσμένη στα γόνατα και να πλένω ρούχα στη σκάφη, αλλά δεν είχα ποτέ δει ηλεκτρική σκούπα Χούβερ ή σίδερο που δεν θερμαίνεται με φωτιά.

Μέρος από το καμάρι που δούλευα γι’ Αυτήν ήταν ότι έβγαζα λεφτά για σκόρπισμα : στο σινεμά, σε καραμέλες, paddleballs, παιχνίδια, χωνάκια παγωτό. 

Όμως το μεγαλύτερο καμάρι ήταν ότι έδινα το μισό μεροκάματό μου στη μητέρα μου, που σημαίνει ότι κάποια από αυτά που εγώ κέρδιζα πήγαιναν σε αληθινά πράγματα – για να πληρωθεί η ασφάλεια ή το χρέος στον γαλατά ή στον παγοπώλη. 

Ήταν απέραντη η ευχαρίστηση ότι ήμουν χρήσιμη. Δεν ήμουν σαν τα παιδιά στα παραμύθια : φορτικά στόματα που περίμεναν κάποιον να τα ταΐσει, μπελάδες που ήθελαν συμμάζεμα, σκοτούρες τόσο μεγάλες που αναγκάζονταν να τα εγκαταλείπουν στο δάσος. 

Είχα αποκτήσει ένα στάτους που δεν μπορούσα να κατακτήσω με τις απλές αγγαρείες του σπιτιού μου, που μου εξασφάλιζε ένα αργό μειδίαμα, ένα επιδοκιμαστικό ενήλικο νεύμα του κεφαλιού… (…)

Σιγά σιγά, έγινα καλύτερη στο καθάρισμα του σπιτιού Της, αρκετά καλή ώστε να μου αναθέτει να κάνω περισσότερα, πολύ περισσότερα. Μου έδινε εντολές να κουβαλώ βιβλιοθήκες στο πάνω πάτωμα και μια φορά μου ζήτησε να μετακινήσω ένα πιάνο από τη μία άκρη του δωματίου στην άλλη. Έφαγα τα μούτρα μου ενώ κουβάλαγα τις βιβλιοθήκες. 

Και μετά το σύρσιμο του πιάνου τα πόδια και τα χέρια μου πονούσαν οικτρά. Ήθελα να αρνηθώ ή τουλάχιστον να παραπονεθώ, αλλά φοβόμουν ότι θα με απολύσει και ότι θα έχανα την ελευθερία που μου έδινε το δολάριο, όπως και τη θέση που είχα πια στο σπίτι – αν και αμφότερα είχαν σιγά σιγά εκφυλισθεί… (…)

Kαι όμως, δυσκολευόμουν να επιστρατεύσω το θάρρος να διαπραγματευτώ ή να απορρίψω τις αυξανόμενες απαιτήσεις Της. Και ήξερα πως αν έλεγα στη μητέρα μου πόσο δυστυχισμένη ήμουν, θα μου έλεγε να παραιτηθώ. 

Ωσότου μια μέρα, μόνη στην κουζίνα με τον πατέρα μου, του έκανα λίγες γκρίνιες για τη δουλειά. Του είπα λεπτομέρειες, παραδείγματα όσων με ενοχλούσαν, και ενώ με άκουγε προσεκτικά, δεν είδα στα μάτια μου να με συμπονά. 

Κανένα “Φτωχή μικρούλα μου”. Ίσως καταλάβαινε ότι ήθελα μια λύση για τη δουλειά, όχι μια διαφυγή. Σε κάθε περίπτωση, άφησε κάτω το φλιτζάνι με τον καφέ και είπε : “άκου. Δεν ζεις εκεί. Ζεις εδώ. Με τους ανθρώπους σου. Πήγαινε στη δουλειά. Πάρε τα λεφτά σου. Και γύρνα στο σπίτι”.

Αυτό ήταν που είπε. Αυτό ήταν που άκουσα :

1. Ότι και να 'ναι η δουλειά σου, κάνε την καλά. Όχι για το αφεντικό, αλλά για σένα.

2. Εσύ κάνεις τη δουλειά, δεν σε κάνει αυτή.

3. Η αληθινή ζωή είναι με εμάς, την οικογένειά σου.

4. Δεν είσαι η δουλειά που κάνεις, είσαι ο άνθρωπος που είσαι.

Εκτοτε έχω δουλέψει για όλα τα είδη των ανθρώπων, για ιδιοφυΐες και ηλίθιους, εύστροφους και βαρετούς, γενναιόδωρους και μίζερους. Εχω κάνει πολλών ειδών δουλειές, αλλά ύστερα από εκείνη την κουβέντα με τον πατέρα μου ποτέ δεν έγινε η δουλειά το μέτρο αυτού που είμαι, ποτέ δεν έβαλα την ασφάλεια μιας δουλειάς πάνω από το σπίτι μου».




Δημοσιεύθηκε στο BHmagazino την Κυριακή 2.7. 2017.
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Εκτίμησε αυτά που έχεις και θα αποκτήσεις περισσότερα από αυτά που θέλεις...!!!!

Στην πολύχρονη θητεία μου ως συμβούλου κατά του στρες, η πιο διαδεδομένη και αρνητική νοητική στάση που έχω συναντήσει στους πελάτες μου είναι ότι εστιάζουν την προσοχή τους σε όσα δεν έχουν παρά σε όσα έχουν. Εμείς οι άνθρωποι δεν δίνουμε σημασία σε αυτά τα οποία έχουμε. 

Συνεχίζουμε να διευρύνουμε τη λίστα των επιθυμιών μας, γεγονός που εγγυάται ότι θα παραμείνουμε ανικανοποίητοι. Το μέρος του μυαλού μας που υποστηρίζει ότι «μόλις ικανοποιηθεί αυτή μου η επιθυμία, θα είμαι ευτυχισμένος» είναι αυτό που επαναλαμβάνει τα ίδια κάθε φορά που γεννιέται μια καινούρια επιθυμία.

Ένας φίλος μου μετακόμισε πριν από λίγο καιρό στο καινούριο του σπίτι. Όταν τον είδα, λίγο καιρό αργότερα, συζητούσε για το επόμενο σπίτι του, που θα ήταν ακόμη μεγαλύτερο! Και δεν είναι ο μοναδικός. Οι περισσότεροι από εμάς κάνουμε το ίδιο πράγμα. Θέλουμε ετούτο ή εκείνο. 

Αν δεν αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε όλα εκείνα που δεν έχουμε, και έτσι νιώθουμε πάντα ανικανοποίητοι. Αν πάλι αποκτήσουμε αυτό που θέλουμε, απλώς επαναλαμβάνουμε τον ίδιο τρόπο σκέψης με καινούριες επιθυμίες. Έτσι, ανεξαρτήτως του αν αποκτάμε ό,τι επιθυμούμε, εμείς συνεχίζουμε να νιώθουμε δυστυχισμένοι.

Δεν μπορούμε να βρούμε την ευτυχία όταν εφευρίσκουμε συνεχώς καινούριες επιθυμίες. Ευτυχώς, όμως, υπάρχει ένας τρόπος για να είμαστε ευτυχισμένοι: να αλλάξουμε τον προσανατολισμό της σκέψης μας από αυτά που θέλουμε σε αυτά που ήδη έχουμε. 

Αντί να εύχεστε ο σύντροφός σας να ήταν διαφορετικός, σκεφτείτε τα προτερήματά του. Αντί να παραπονιέστε για το μισθό σας, νιώστε ευγνωμοσύνη που έχετε δουλειά. Αντί να εύχεστε να μπορούσατε να κάνετε διακοπές στη Χαβάη, συλλογιστείτε πόσο πολύ διασκεδάσατε στο σπίτι σας. Ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος!
Κάθε φορά που πιάνετε τον εαυτό σας να πέφτει στην παγίδα του «μακάρι η ζωή να ήταν διαφορετική», σταματήστε και ξεκινήστε από την αρχή. Πάρτε μια βαθιά αναπνοή και σκεφτείτε όλα όσα σας κάνουν να νιώθετε ευγνωμοσύνη. Όταν δεν σκέφτεστε διαρκώς τι θέλετε αλλά όλα όσα έχετε, καταλήγετε να αποκτήσετε τα περισσότερα από αυτά που επιθυμείτε.

Αν εστιάσετε την προσοχή σας στα προτερήματα του συντρόφου σας, τότε και αυτός θα σας φέρεται με περισσότερη αγάπη. Αν είστε ευγνώμονες για τη δουλειά σας, αντί να παραπονιέστε γι΄αυτήν, θα γίνετε καλύτεροι, πιο παραγωγικοί, ενώ δεν αποκλείεται και να πάρετε αύξηση. 

Αν ψάχνετε τρόπους να διασκεδάσετε εκεί όπου βρίσκεστε, αντί να περιμένετε να πάτε στη Χαβάη, θα έχετε μάθει πλέον να διασκεδάζετε. Αλλά και αν δεν πάτε, έτσι κι αλλιώς θα έχετε περάσει ήδη πολύ καλά.

Υπενθυμίστε, λοιπόν, στον εαυτό σας να αρχίσει να σκέφτεται περισσότερο αυτά που έχετε παρά αυτά που επιθυμείτε. Αν το κάνετε, η ζωή σας θα σας φανεί καλύτερη από πριν. Και ίσως για πρώτη φορά καταλάβετε τι σημαίνει να αισθάνεστε ικανοποίηση.

~ «Μη βασανίζεστε για μικροπράγματα γιατί όλα είναι μικροπράγματα» Richard Carlson εκδόσεις Πεδίο 




by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Οι « Διαφορετικοί » - Η αξία του να διαφέρεις...!!!!

«Είναι αυτοί που ο κόσµος δεν τους φαντάζεται ικανούς για κάτι, που κατορθώνουν συχνά αυτό, που κανείς δεν φανταζόταν ότι µπορεί να γίνει…»

«Είναι κάποιοι που µπορεί να επηρεάσουν, να εµπνεύσουν, να κάνουν καλύτερο τον κόσµο, έστω µια στάλα», έλεγε ο ήρωας της ταινίας στη σύντροφό του… Από τα σχολικά του χρόνια έδειχνε διαφορετικός, πολύ ευφυής µα κλεισµένος στον εαυτό του. Είχε µάθει, έδειχνε η ταινία, ότι - χωρίς κανέναν να τον υποστηρίζει - ο τρόπος για να σταµατούν πιο σύντοµα τα πειράγµατα των συµµαθητών του, ήταν να τους στερήσει την ευχαρίστηση που ένιωθαν, µε την προσπάθειά του να τους ξεφεύγει.

Η παραίτησή του αυτή, τέλειωνε τα πειράγµατα πιο γρήγορα. Γιατί δεν έβρισκαν ικανοποίηση στο να επιβάλλουν τη δύναµή τους. Μια τεχνική που ανακάλυψε µόνος του, αφού δεν ένιωθε να υπάρχει κανείς σύµµαχός του, να τον προστατεύσει. 

Ώσπου βρέθηκε ένας καλός φίλος κοντά του… Ο άνθρωπος αυτός, που τόσο διαφορετικός έδειχνε σαν παιδί, έµελλε να γίνει ο εµπνευστής της τεχνητής νοηµοσύνης. Αυτός που θα «έσπαγε» τον κωδικό κρυπτογράφησης Ενίγκµα, του Γ’ Ράιχ, κάτι που τότε έµοιαζε αδιανόητο να γίνει.

ΟΙ «∆ΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ»
Άνθρωποι ευαίσθητοι, ευφυείς, συχνά νιώθουν ότι µειονεκτούν, γιατί µεγάλωσαν σε ένα δύσκολο περιβάλλον, µε πράγµατα που έκαναν ταπεινή την αυτοεκτίµησή τους. Έτσι, φέρονται διαφορετικά από τους πολλούς και ξεχωρίζουν από την οµοιοµορφία. 

Κάτι που κάνει καµιά φορά τους πολλούς να τους κοιτάζουν µε περιέργεια, θα ᾽λεγε κανείς αρνητικά… Ίσως γιατί οι ευαίσθητοι άνθρωποι δεν νιώθουν πάντα εύκολο να ακολουθήσουν τους τύπους κοινωνικής συµπεριφοράς κι έτσι δείχνουν συνεσταλµένοι, «διαφορετικοί»!

Από διάφορα τυχαία περιστατικά µπορεί να χαρακτηριστούν «παράξενοι»… Ποιος έχει την υποµονή να αναλύσει σε βάθος τη συµπεριφορά τους; Οι άνθρωποι αυτοί φέρονται διαφορετικά, ίσως όχι πάντα «άνετα», µα πιο γνήσια στην πραγµατικότητα. 

Μπορεί να µην πηγαίνουν στην κηδεία κάποιου συγγενούς τους, όχι γιατί δεν νιώθουν πόνο, µα διότι πονούν περισσότερο και δεν θέλουν να δουν αυτόν που έχασαν από τη ζωή τους… 

Μπορεί να αποφεύγουν τις κοσµικές συγκεντρώσεις γιατί ντρέπονται, και η αίσθηση ότι µειονεκτούν στην άνετη κοινωνική συµπεριφορά, τραβάει -σαν το µέλι - την προσοχή κάποιων… Αυτών που θέλουν να φανούν δυνατοί στο πλήθος, σαρκάζοντας τη διαφορά τους από την οµοιόµορφη συµπεριφορά.

Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ
Είναι εύκολο κάποιες φορές να ξεχνάµε ή να κρύβουµε τα προβλήµατά µας, γελώντας µε τα προβλήµατα των άλλων. Θέλει δύναµη και γνώση για να το αποφύγεις αυτό. Ο άνθρωπος µαθαίνει να είναι ανθρώπινος ή όχι. 

Είναι πιο εύκολο να προσέξουµε τη διαφορά κάποιων ευαίσθητων ανθρώπων από την οµοιοµορφία, παρά να εστιάσουµε στο πρόβληµα αυτών που τη χλευάζουν µε µένος… Η σκληρότητα λανθασµένα θεωρείται ως δύναµη και η ευαισθησία ως πρόβληµα, ενώ στην ουσία ισχύει το αντίστροφο!

Κι έτσι, η - κάποιες φορές - λειψή από την οικογένεια, αυτοεκτίµηση των ευαίσθητων ανθρώπων, τραυµατίζεται ακόµη περισσότερο από τον υπόλοιπο άγνωστο κόσµο…

Πολύ συχνά, γνωρίζεις τέτοιους ανθρώπους στην καθηµερινότητά σου… Νοµίζουν λανθασµένα ότι είναι αδυναµία η ευαισθησία, το να σκέφτεσαι διαφορετικά, αφού δεν το κάνουν πολλοί. ∆εν τους είναι εύκολο να καταλάβουν τη σηµασία των ικανοτήτων τους, γιατί δεν βλέπουν τις αξίες να είναι δηµοφιλείς. 

Και πόσο δύσκολο είναι να πιστέψουν ότι η κακία των άλλων συχνά προέρχεται από το φθόνο των ικανοτήτων τους. Οι ίδιοι νοµίζουν ότι χλευάζεται η διαφορετικότητά τους. Οµως, όταν βρεθεί κάποιος που θα τους αναγνωρίσει την αξία τους, αντιδρούν µε ένα πλατύ χαµόγελο. Και αρχίζει η µεταµόρφωσή τους από φαινοµενικό άνθρακα κοινωνικά, σε διαµάντι…

Τότε µπορεί να καταλάβουν ότι ο άνθρωπος, µε σιγουριά για τον εαυτό του, δεν εκφράζει κακία ή φθόνο προς τους άλλους. Ότι αυτοί που τους πείραζαν µε κακία, εξέφραζαν σε κάποιον άλλον τη δυσφορία µε το δικό τους εαυτό… 

Τότε καταλαβαίνουν ότι η επίδραση της οµορφιάς και της οµοιογένειας είναι παροδική και γρήγορα ξεθωριάζει… Και ότι το διαφορετικό γίνεται στο τέλος το αντικείµενο του θαυµασµού.

«Η οµορφιά είναι ανώτερη από την ευφυΐα, γιατί δεν χρειάζεται απόδειξη», είπε κάποτε ο Ουµπέρτο Εκο, θέλοντας να δείξει ότι ότι το ανθρώπινο µάτι προσελκύεται πρώτα από την οµορφιά, και ότι θέλει περισσότερο χρόνο για να εκτιµήσει άλλα χαρίσµατα… αν δώσει αυτό το χρόνο και την ευκαιρία!




Γράφει ο ψυχολόγος Νικόλαος Βακόνδιος 
Συγγραφέας Νίκος Βακόνδιος

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Ο δρόμος προς την αγάπη...!!!!

Ο δρόμος προς την αγάπη δεν είναι εύκολος. Γιατί; Γιατί συνηθίζουμε να αγαπάμε βάση των δικών μας αναγκών και προτύπων. Ο τρόπος που έχουμε μεγαλώσει, η αγάπη που λάβαμε ή δεν λάβαμε ως παιδιά, οι δικές μας ανεκπλήρωτες ανάγκες και προσδοκίες παίρνουν μορφή μόλις συναντήσουμε τον έρωτα! Όταν όλα αυτά που προσμένουμε δεν εκπληρωθούν τότε ρίχνουμε το φταίξιμο στον άλλον και έτσι η αγάπη δεν έρχεται.

Πότε έρχεται η αληθινή αγάπη;
Όταν απαλλαγμένοι από τα προσωπικά μας θέλω και αφού έχουμε διανύσει χιλιόμετρα μοναξιάς και αυτοκριτικής συναντάμε τον άλλον και θέλουμε πια να δώσουμε αγάπη χωρίς να περιμένουμε ανταλλάγματα όπως τα έχουμε φανταστεί ή μάλλον χωρίς να περιμένουμε καθόλου ανταλλάγματα.

Διότι η αγάπη δεν περιμένει ανταλλάγματα…
Η αγάπη μόνο δίνει… Η αγάπη μόνο αγαπά… Η αγάπη ξέρει να δίνει χώρο… Η αγάπη συγχωρεί και δέχεται τον άλλον όπως είναι…

Βέβαια, είναι καλό να αναγνωρίζουμε τις ανάγκες και τα προσωπικά μας θέλω αλλά… Αλλά χωρίς να έχουμε προσδοκίες ότι ο άλλος είναι εκεί για να καλύψει τα πάντα σε εμάς. Γιατί και ο άλλος έχει τις δικές του ανάγκες και θέλω, που μπορεί σε κάποιο βαθμό να διαφέρουν από τα δικά μας.

Τότε γίνονται όλα απλά. Γιατί; Γιατί έρχονται όλα μόνα τους. Όλα τα σπουδαία. Η αγάπη, ο σεβασμός, η εκτίμηση και τέλος η εκπλήρωση όλων όσων έχουμε ονειρευτεί. Γιατί η αγάπη ξέρει να δίνει τα πάντα… Και έτσι έχουμε τα πάντα… Την αγάπη που δεν ζητά, που δεν θυμώνει, που δεν έχει εγωισμό. Μόνο δίνει… Γιατί η αγάπη ξέρει και η αγάπη μπορεί…

Και μόνο τότε μπορούμε να δεχόμαστε από τον άλλον ό,τι δεν είναι δικό μας. Δηλαδή; Δηλαδή κάθε έκφανσή του, κάθε συμπεριφορά του, κάθε λέξη του που είναι αντίθετη ή μακριά από τα δικά μας πρότυπα. Γιατί μέσα σε ένα κλίμα αγάπης ξέρουμε ότι ο άλλος δεν είναι ίδιος με εμάς και ότι τον αγαπάμε για αυτό που είναι. 

Και σίγουρα θα υπάρχουν εκφάνσεις και συμπεριφορές του άλλου που θα μας δίνουν τα πάντα. Την αγάπη, τη ζωή, την κάλυψη. Γιατί όσο διαφορετικοί και αν είμαστε, είμαστε άνθρωποι με τις ίδιες ανάγκες τα ίδια θέλω τις ίδιες προσδοκίες.

Και όταν ξέρουμε να αγαπάμε και ο άλλος μαθαίνει να αγαπά. Ακόμα και αν δεν ξέρει.

Όσο δύσκολος είναι ο δρόμος προς την αγάπη και τόσο απλός. Γιατί τίποτα δεν είναι δύσκολο και τίποτα δεν είναι εύκολο. Απλά όσο μαθαίνουμε τον εαυτό μας και κατανοούμε τις ανάγκες μας και τα θέλω μας τόσο μαθαίνουμε και να αγαπάμε.

Ταξίδι δύσκολο και μακρύ. Το ταξίδι προς την αγάπη. Αλλά αξίζει να το ταξιδέψουμε…




Εμμανουέλα Ζώη – Κοινωνική Λειτουργός
by Αντικλείδι , http://antikleidi.com