Σάββατο, 17 Φεβρουαρίου 2018

Ζούμε σε ένα κόσμο συμπτωμάτων...!!!!

Τα συμπτώματα είναι η κυρίαρχη κατάσταση που επικρατεί στην ανθρωπότητα αυτή τη στιγμή. Δεν κυριαρχεί η πρόληψη, ούτε η κατανόηση, ούτε η αποδοχή, ούτε η θεραπεία.

Οι μορφές των συμπτωμάτων είναι άπειρες. Όποια μέρα και αν δει κανείς τις ειδήσεις για το τι συμβαίνει στον κόσμο, το μόνο που βλέπει είναι οι διάφορες μορφές που παίρνει η ταύτιση, το Εγώ. Βία, φανατισμός, συγκρούσεις, εγωισμός, ταύτιση με ιδεολογίες, ταύτιση με αντικείμενα, διαμόρφωση ταυτότητας ("είμαι αυτός/ή") σύμφωνα με την ανατροφή και την παιδεία, εκμετάλλευση, ψυχοσωματικές ασθένειες, ατυχήματα, δυστυχήματα, θάνατοι, ψυχικός και σωματικός πόνος... 

Το μεγαλύτερο ποσοστό όλων αυτών οφείλεται στην ανικανότητά μας να ζούμε στο τώρα, χωρίς ταυτίσεις και χωρίς να νιώθουμε ανεπαρκείς. 

Το τι θα μπορούσε να αποφευχθεί δεν έχει νόημα να το συζητάμε. Μόνο το τι μπορούμε να κάνουμε τώρα έχει νόημα. Οι γνώσεις υπάρχουν και οι θεωρίες είναι πλέον επιβεβαιωμένες. Ίσως αυτό που λείπει είναι να περάσουμε από την ατομική θεραπεία στη μαζική πρόληψη. Και αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο με έναν τρόπο: με την κατάλληλη εκπαίδευση των ανθρώπων στα σχολεία. 

Το να θεραπευτεί ένας υποψήφιος γονιός από την αίσθηση της ανεπάρκειάς του και τους φόβους του, είναι ήδη κάτι πολύ σημαντικό. Αλλά το να εκπαιδεύεται ο καινούργιος άνθρωπος από μικρή ηλικία στο πώς να προστατευτεί για να μην αναπτύξει την αίσθηση της ανεπάρκειας και διάφορους άλλους φόβους, είναι ίσως πιο σημαντικό. Και σίγουρα θα είχε αποτελέσματα που θα γίνονταν εμφανή σε όλους τους τομείς της κοινωνίας.

Τι καλύτερο θα μπορούσε να γίνει στον κόσμο, από μια συμφωνία μεταξύ κάποιων χωρών για μια "κοινή εκπαιδευτική πολιτική"; Όπου θα λαμβάναμε επιτέλους υπόψη μας τον κοινό παρονομαστή όλων μας και θα ξεφεύγαμε από τις - κυριολεκτικά και επιστημονικά αποδεδειγμένες -  επίπλαστες διαφορές μας. 

Το σχολείο είναι ένας χώρος από τον οποίο περνάνε σχεδόν όλοι οι άνθρωποι των αναπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών. Δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο που θα μπορούσε να φιλοξενήσει ένα τέτοιο σχέδιο. 

Και δεν μιλάμε για ριζική αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά για ριζική αλλαγή της αντίληψης για το τι είναι ο άνθρωπος και ποιες είναι οι πραγματικές του ανάγκες. Όχι ποιες είναι οι ανάγκες του οικονομικού συστήματος, της αγοράς εργασίας ή των εδραιωμένων συμφερόντων. 

Οι πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων είναι πολύ συγκεκριμένες και ήταν πάντοτε οι ίδιες : η άνευ όρων αποδοχή, η αγάπη, η κατανόηση, η ελευθερία έκφρασης και οτιδήποτε προκύπτει από αυτά τα στοιχεία που διαμορφώνουν τον κοινό μας παρονομαστή.

Απ' την άλλη, πρέπει να καταρριφθούν οι παρερμηνείες που αφορούν την αποδοχή, την αγάπη και την κατανόηση. Π.χ. αυτή τη στιγμή στους περισσότερους κυριαρχεί η εντύπωση ότι η αγάπη συνδέεται με το συναίσθημα, ότι εμπεριέχει εξάρτηση από τον άλλον, ή ότι αγαπάω σημαίνει επιθυμώ ο άλλος να με ολοκληρώσει και αντίστοιχα αναλαμβάνω κι εγώ το ρόλο να ολοκληρώσω τον άλλον, μπας και μια μέρα νιώσουμε και οι δυο ολοκληρωμένοι. 

Ή σκεφτείτε τις παρερμηνείες περί αποδοχής, όταν οι γονείς θεωρούν σωστό να λένε στα παιδιά τους "τα καλά παιδιά λένε ναι, δεν λένε όχι".

Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε τα πάντα. Αρκεί να κάνουμε ό,τι κάνουμε πιο συνειδητά. Αφού έτσι κι αλλιώς επικοινωνούμε μεταξύ μας, αλληλεπιδρούμε, συνεργαζόμαστε, ανταλλάσσουμε ιδέες, συμβιώνουμε στο ίδιο σπίτι, στον ίδιο πλανήτη. Γιατί να μην τα κάνουμε όλα αυτά με επίγνωση;

Γιατί να προβάλλουμε συνεχώς το παρελθόν μας στο παρόν; Γιατί να αφήνουμε το φόβο να παίρνει μορφή; Τι κερδίζουμε πρακτικά με το να κατηγορούμε ή να επιρρίπτουμε τις ευθύνες στους άλλους; Ποιος πραγματικά φέρει ευθύνη για οτιδήποτε; Και ποιοι είναι οι άλλοι; 

Αν ζήσουμε σύμφωνα με αυτό που είμαστε, ο κόσμος των συμπτωμάτων μπορεί να μεταμορφωθεί σε κόσμο των θαυμάτων. Η συνταγή είναι απλή και τα μέσα όλα στη διάθεσή μας. Αρκεί να αρχίσουμε να βλέπουμε μέσα μας, για να δούμε τον κόσμο χωρίς φίλτρα, αντικειμενικά, έτσι όπως είναι. Εδώ. Τώρα.




Νίκος Μπάτρας
Διαχειριστής www.aytepignosi.com

Δείτε αν έχετε καρδιακό πρόβλημα : Αγγίξτε τις άκρες των δαχτύλων των ποδιών…!!!!

Μια ενδιαφέρουσα μέθοδος αποκαλύφθηκε πρόσφατα και η οποία δείχνει την κατάσταση της καρδιάς σας.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, αν είστε σε θέση να φθάσετε τα δάχτυλα των ποδιών σας τότε η καρδιά σας είναι υγιής.

Η Circulatory Physiology Journal δημοσίευσε μία μελέτη στην οποία παρουσιάζονται οδηγίες για το πώς να εξετάσετε αν η καρδιά σας λειτουργεί σωστά, αγγίζοντας τα δάχτυλα των ποδιών σας.

Η μέθοδος είναι κάτι περισσότερο από απλή και όλοι μπορούν να την δοκιμάσουν στο σπίτι.

Αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να καθίσετε στο πάτωμα με τα πόδια σας τεντωμένα προς τα εμπρός και τα δάχτυλα των ποδιών σας προς τα πάνω. Τεντώστε τα χέρια σας και αγγίξτε τα δάχτυλα των ποδιών σας.

Εάν αισθάνεστε άνετα, ενώ κάνετε αυτή την κίνηση τότε η καρδιά σας είναι σε καλή υγεία.

Το Πανεπιστήμιο του Τέξας με τη βοήθεια Ιαπώνων επιστημόνων πραγματοποίησαν μια μελέτη στην οποία συμπεριελήφθησαν 526 συμμετέχοντες, ηλικίας από 20 έως 83 ετών.

Όλοι οι συμμετέχοντες στο τεστ, έλαβαν μέρος αφού πρώτα μετρήθηκαν οι αρτηρίες, η αρτηριακή πίεση και οι καρδιακές δραστηριότητες τους.

Ήρθαν στο συμπέρασμα ότι η ελαστικότητα των αρτηριών και η ελαστικότητα του σώματος έχουν άμεση σχέση μεταξύ τους.

Αυτοί που δεν μπορούσαν να φθάσουν τα δάχτυλα των ποδιών τους είχαν πραγματικά άκαμπτα αιμοφόρα αγγεία τα οποία θα μπορούσαν να είναι ένας λόγος για πολλά προβλήματα στην καρδιά.

Ο Ιάπωνας ερευνητής δρ Yamamoto δήλωσε: «Αν μπορείτε να αγγίξετε τα δάχτυλα των ποδιών σας ενώ κάθεστε ίσια, η καρδιά σας είναι ακόμα αρκετά καλή. Αλλά αν δεν μπορείτε, ίσως θα πρέπει να πάτε σε καρδιολόγο».

Αλλά ακόμα δεν θα πρέπει να φοβάστε αν δεν μπορείτε να φθάσετε τα δάχτυλα των ποδιών σας, αφού η δυσκαμψία των μυών δεν είναι πάντα σημάδι καρδιακών παθήσεων.




Το μυστικό της υγείας...!!!!

Η επίγνωση της άγνοιας είναι δύναμη. Η άγνοια της γνώσης είναι αρρώστια. Μόνον όταν μας αρρωσταίνει η αρρώστια θα πάψουμε να είμαστε άρρωστοι. Ο σοφός δεν είναι άρρωστος, μα τον αρρωσταίνει η αρρώστια. Αυτό είναι το μυστικό της υγείας. TAO TE CHING – 71 Στροφή «Όταν μπουχτίσεις από την ασθένειά σου, μόνο τότε αυτή θα εκλείψει». Αυτό, με άλλα λόγια, μας λέει ο σοφός στην 71η στροφή του Τάο Τε Κίνγκ. 

Ασθένεια μπορεί να είναι ένα απλό κρυολόγημα, ένας πυρετός, ένας πόνος ή μια σοβαρότερη αδυναμία του σώματος. Όλα τα παραπάνω, σύμφωνα με την ανατολική φιλοσοφία, αποτελούν τρόπους σωματικής εκδήλωσης αρνητικών προτύπων σκέψεων και συναισθημάτων που δε συνάδουν με την αντίληψη του Τάο. 

Σκέψεις που συνδέονται με φόβο, θυμό, ζήλια, ανησυχία και άγχος αποδυναμώνουν το ανοσοποιητικό σύστημα, επηρεάζουν αρνητικά τη λειτουργία του νευρικού και ενδοκρινολογικού συστήματος και προκαλούν σωματικές και ψυχικές παθήσεις κάθε είδους. 

Η ασθένεια είναι ένας τρόπος του σώματος να μας πει ότι η ενέργειά μας δε ρέει αρμονικά και κάτι στη ζωή μας δε λειτουργεί σωστά. Εάν δε δώσουμε προσοχή στις αρχικές ενδείξεις, οι προειδοποιήσεις θα αυξάνονται σταδιακά, έως ότου αναγκαστούμε να τις λάβουμε σοβαρά υπόψη. 

Από τη στιγμή που είμαστε ενήμεροι γι’ αυτό το είδος επικοινωνίας με το σώμα μας, μπορούμε να αντιμετωπίζουμε την αρρώστια με έναν θετικό τρόπο και να ενεργούμε, κάνοντας εκείνες τις αναγκαίες αλλαγές που μπορούν να μας οδηγήσουν στην ίαση και την καλή υγεία. 

Η συνείδησή μας, η οποία διαμορφώνει την πραγματικότητά μας σύμφωνα με την κβαντομηχανική, μας δίνει τη δυνατότητα να δραστηριοποιήσουμε την ενέργειά μας και να εναρμονιστούμε με το Τάο. 

Μια παλιά κινέζικη παροιμία λέει πως, αν κάποιος έχει έναν ευτυχισμένο νου, θα αποκτήσει και ένα ευτυχισμένο σώμα. Ένας ευτυχισμένος νους δε μπορεί παρά να αρρωσταίνει και μόνο με τη σκέψη της αρρώστιας και αρνείται να σκεφτεί πως τα πράγματα θα χειροτερέψουν. 

Βλέπει την αρρώστια μόνο ως μήνυμα πως κάτι έχει κάνει λάθος και πως πρέπει να επιστρέψει γρήγορα στη φυσική κατάσταση της ευδαιμονίας. Ένας ευτυχισμένος νους γνωρίζει πως το σώμα, καθώς δεν αποτελεί ανθρώπινο δημιούργημα αλλά δημιούργημα του Τάο, είναι ικανό να θεραπεύσει κάθε αδυναμία από μόνο του. 

Ένας ευτυχισμένος νους έχει πίστη στην ικανότητα του σώματος να ζει χωρίς ασθένειες και πόνο. Ο σοφός δεν είναι άρρωστος, μα τον αρρωσταίνει η αρρώστια. Αυτό είναι το μυστικό της υγείας. Οποιοσδήποτε εθισμός, όσο σοβαρός ή ασήμαντος κι αν είναι, μας καλεί να τον σιχαθούμε. «Μόνον όταν μας αρρωσταίνει η αρρώστια θα πάψουμε να είμαστε άρρωστοι». 

Μας καλεί λοιπόν να μην αφήσουμε τις καταστροφικές μας συνήθειες να μας αποδυναμώσουν. Ξέρουμε καλά ποιες είναι αυτές και ξέρουμε ότι συνηθίζουμε να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να αρρωστήσει από το πολύ φαγητό, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά κάθε είδους ή ακόμα κι από την ενοχή και την ντροπή που προκαλούν όλα τα παραπάνω. 

Γνωρίζουμε επίσης ή αν δε γνωρίζουμε θα έπρεπε να παρατηρήσουμε καλύτερα για να το διαπιστώσουμε ότι η επίδραση των αρνητικών σκέψεων και συναισθημάτων στο σώμα μας μπορεί να αποβεί ολέθρια. 

Ας έχουμε λοιπόν στο νου μας τη φράση του Λάο Τσε «η άγνοια της γνώσης είναι αρρώστια» και ας επανεξετάσουμε τις εμμονές μας, τους εθισμούς μας και τις σκέψεις μας παίρνοντας οριστικά την απόφαση να μην αγνοούμε ποτέ πλέον την παρουσία τους. 




nekthl.blogspot.gr 

Τεχνικές που ενεργοποιούν και πειθαρχούν τη διαίσθηση...!!!!

ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ 
Η πρώτη από αυτές είναι να τιμούμε πάντα τον συναισθηματικό καθαρισμό. Αν είμαστε συναισθηματικά μπλοκαρισμένοι και δεν ξέρουμε ή δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τι νιώθουμε, ή αν έχουμε μπλοκάρει τόσο αποτελεσματικά αυτά που νιώθουμε ώστε να μην έχουμε πια καθόλου συναισθήματα, γινόμαστε αρνητικοί άνθρωποι και δημιουργούμε επίσης αρρώστιες στο σώμα μας. 

Διατηρώντας τα συναισθήματά μας καθαρά δεν μπορεί να παραμείνει μέσα μας η συναισθηματική αρνητικότητα και γινόμαστε όλο και πιο πολύ ανάλαφροι. Αυτό ανοίγει το διαισθητικό κανάλι επειδή μας επιτρέπει να έχουμε μια καθαρή αίσθηση αγάπης. 

Μας φέρνει πιο κοντά στη χωρίς όρους αγάπη και μας καθιστά αβλαβείς. Αλαφραίνει την ποιότητα της συχνότητάς μας, για να το πούμε έτσι, και επομένως η καθοδήγηση που παίρνουμε είναι καθαρή και κινείται ανεμπόδιστα όταν μπει στο σύστημά μας. Αυτό απαιτεί να καθαρίζουμε τον εαυτό μας καθημερινά από τον αντίκτυπο των συναισθηματικών μας αντιδράσεων. 

Όπως ακριβώς αποβάλλουμε τα σωματικά απόβλητα και τις τοξίνες, έτσι πρέπει να αποβάλλουμε και τα συναισθηματικά απόβλητα και τις τοξίνες. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να ολοκληρώνουμε τις συναισθηματικά ημιτελείς υποθέσεις, να μην πέφτουμε για ύπνο θυμωμένοι, να φροντίζουμε να μην νιώθουμε μολυσμένοι συναισθηματικά, και να μαθαίνουμε να δουλεύουμε με τα συναισθηματικά ρεύματα ενέργειας και να τα τιμάμε. 

ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ 
Η δεύτερη προϋπόθεση είναι ένα υγιεινό πρόγραμμα διατροφής. Όταν ο οργανισμός βρίσκεται σε τοξική κατάσταση δεν μπορεί να λειτουργήσει η διαίσθηση. 

ΤΡΙΤΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ 
Η τρίτη προϋπόθεση είναι να τιμάμε την καθοδήγηση που παίρνουμε. Ο συναισθηματικός και σωματικός καθαρισμός οδηγεί στην διαίσθηση και η διαίσθηση μας μαθαίνει πως να αντιδράμε. Πρέπει να είστε διατεθειμένοι να ακούτε τι λέει η διαίσθησή σας και να ενεργείτε ανάλογα. Πολλοί δεν θέλουν να ακούσουν αυτά που μπορούν πολύ εύκολα να ακούσουν και γι’ αυτό αρνούνται ότι ακούνε κάτι. 

ΤΕΤΑΡΤΗ ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΗ 
Η τέταρτη προϋπόθεση είναι να επιτρέψουμε στον εαυτό μας έναν προσανατολισμό ανοιχτής επικοινωνίας με τη ζωή μας και το Σύμπαν, να προσεγγίζουμε τα ερωτήματα της ζωής μας με μια αίσθηση πίστης και εμπιστοσύνης ότι υπάρχει ένας λόγος για όλα όσα συμβαίνουν και ότι αυτός ο λόγος, στον πυρήνα του, είναι πάντα συμπονετικός και καλός. 

Αυτή είναι μια ουσιαστική σκέψη που πρέπει να υπάρχει και να λειτουργεί για να ενεργοποιηθεί και να καλλιεργηθεί η διαίσθηση. Τι είναι όμως η διαίσθηση και πως λειτουργεί; 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…




Η ΕΔΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ GARY ZUKAV revealedtheninthwave

Το «εργαλείο» της δυαδικότητας...!!!!

Δεν ήρθαμε εδώ για να πολεμήσουμε το σκοτάδι. Δεν είναι η δουλειά μας αυτή. Δουλειά μας είναι να αποδεχτούμε ό,τι μας παρουσιάζεται και να τα φέρουμε σε ισορροπία.

Τι είναι άλλωστε το σκοτάδι; Μήπως είναι ένα μέρος της δυαδικότητας αυτού του υλικού κόσμου όπου στην κυριολεξία απλά δεν πέφτει φως; Γιατί έχουμε δαιμονοποιήσει τόσο το σκοτάδι; Μήπως μάς έχει μείνει από τότε που είμασταν παιδιά; Όπου ό,τι δεν βλέπαμε, δεν το γνωρίζαμε και το φοβόμασταν;

Έτσι απλά! Γιατί κανείς δεν μας έμαθε ότι το σκοτάδι είναι ένα μέρος αυτού του κόσμου, ένα μέρος της ύπαρξής μας.

Πόσο χρήσιμο είναι άραγε αυτό το "κακό" σκοτάδι; Έχουμε σκεφτεί άραγε;

Αν δεν υπήρχε το σκοτάδι θα εκτιμούσαμε άραγε το φως; Θα μπορούσαμε να κλείσουμε τα μάτια και να ηρεμήσουμε, να κοιμηθούμε; Να χαμηλώσουμε τα φώτα και να φτιάξουμε ατμόσφαιρα; Να ακούσουμε μια μελωδική μουσική και να μας επηρεάσει ευχάριστα; Να φωτίσουμε καλλιτεχνικά ένα κτίριο, ρομαντικά το δωμάτιό μας, να τραβήξουμε μια υπέροχη εκφραστική φωτογραφία με ωραίες φωτοσκιάσεις!

Νάτο! Είπα φωτοσκιάσεις! Χωρίς τις απαραίτητες σκιές δεν μπορεί να εκφραστεί ένας φωτογράφος, ένας ζωγράφος. Ακόμα και ένα γλυπτό έργο ζωντανεύει όταν μόνο φωτιστεί κατάλληλα, για να αναδειχτούν μέσα από την φωτοσκίαση οι καμπύλες και το τρισδιάστατο του έργου. 

Μα και στο θέατρο και στον κινηματογράφο εκμεταλλεύονται κατάλληλα τις εναλλαγές από το φως και το σκοτάδι για να αναδείξουν μια σκηνή. Γιατί και τα δύο είναι απαραίτητα. Είναι όπως ο ήχος και οι παύσεις στην μουσική. Χωρίς τις παύσεις, την προσωρινή δηλαδή έλλειψη ήχου, από μόνες τους οι νότες δεν θα είχαν καμιά αξία. Ένας μονότονος θόρυβος θα ακουγόταν.

Βλέπουμε λοιπόν ότι οι νότες με το αντίθετό τους την σιωπή και το φως με το αντίθετό του το σκοτάδι, όταν συνδυαστούν αρμονικά, κάνουν τον κόσμο αυτό ολοκληρωμένο. Οι αντιθέσεις βοηθάνε να αναδειχτεί όλη η ομορφιά του και να γίνει περισσότερο ενδιαφέρουσα η ζωή, λιγότερο ανιαρή.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και μέσα μας. Το εσωτερικό μας σκοτάδι, οι παραξενιές μας, οι φοβίες μας, ο κακός μας χαρακτήρας, όλα αυτά που τα λέμε αρνητικά στοιχεία του εαυτού μας, τα δαιμονοποιούμε γιατί δεν μας αρέσουνε και τα κακιώνουμε. Το ίδιο ισχύει και με τους συνανθρώπους μας. 

Όταν δούμε ένα στραβό σε κάποιον άλλον τον κατηγορούμε, τον στοχοποιούμε και του βάζουμε την ετικέτα του τοξικού. Δεν καταλαβαίνουμε ότι το αρνητικό κομμάτι του εαυτού μας και ο άσχημος χαρακτήρας κάποιου άλλου εμφανίζονται στην ζωή μας για να το δούμε και να επιλέξουμε αυτό που μας ευχαριστεί. Το θετικό, την αγάπη, την καλοσύνη. 

Ακόμα καλύτερα για να μάθουμε από αυτό και να συνδυάσουμε αρμονικά τις εμπειρίες μας από το "κακό" και το "καλό" όπως λέμε, που ήρθαν στην ζωή μας, για να την κάνουμε αρμονικότερη, πληρέστερη και ολοκληρωμένη. 

Διάβασα κάπου ότι οι δοκιμασίες μας είναι άγγελοι μεταμφιεσμένοι που ήρθαν στον τρισδιάστατο πλανήτη της δυαδικότητας να στρώσουν τον «παιχνιδότοπο» για μας, έτσι ώστε μέσα από τις δυσκολίες να μάθουμε να τις ισορροπούμε αρμονικά μαζί με τις ευκολίες και να πάρουμε το μάθημά μας, κι έτσι η ψυχή μας να προχωρήσει και να εξελιχτεί.

Χωρίς την δυσκολία στην ζωή μας δεν θα μάθουμε την ευκολία. Χωρίς το αρνητικό δεν θα καταλάβουμε το θετικό. Χωρίς το σκοτάδι δεν θα μπορέσουμε να αντιληφθούμε το μεγαλείο του φωτός. Χωρίς το κακό δεν θα μάθουμε την αξία του καλού. 

Αλλά μην ξεχνάμε καλό και κακό δεν υφίσταται. Και τα δύο είναι απλά γεγονότα και εξίσου απαραίτητα για μας. Το κάθε ένα έχει την αξία του, την δικιά του χρησιμότητα και έναν διαφορετικό αλλά εξίσου απαραίτητο ρόλο να παίξει.

Ας θυμηθούμε το γιν γιανκ. Μέσα στο φως ενυπάρχει το σκοτάδι όπως μέσα στο σκοτάδι ενυπάρχει το φως. Και τα δύο μαζί κάνουν ένα μαγικό γάμο που οδηγεί στην απόλυτη ολοκλήρωση.

Το καλό και το κακό, το φωτεινό και το σκοτεινό σχηματίζονται μέσα στο μυαλό μας και «παίρνουν σάρκα και οστά» από τους αντίστοιχους νευρώνες του εγκεφάλου τους οποίους ερεθίζουν. Από τις πεποιθήσεις μας, τις προκαταλήψεις μας, τις γνώσεις μας ακόμα, σχηματίζουν τις ανάλογες σκέψεις στο μυαλό μας και μας κάνουνε να «βλέπουμε» τα πράγματα με διαφορετικό μάτι. 

Απόδειξη ότι ο κάθε άνθρωπος βλέπει τα ίδια πράγματα διαφορετικά. Σε άλλους αρέσει το κόκκινο, σε άλλους το πράσινο, σε άλλους το μαύρο. Με τον ίδιο τρόπο το φαγητό που αρέσει σε μένα το απεχθάνεσαι εσύ. 

Επίσης ένα τραγούδι ή ένα είδος μουσικής ή ένα βιβλίο ή μια ταινία μπορεί σε κάποιους να αρέσει και σε κάποιους άλλους να μην αρέσει. Αυτό είναι το μεγαλείο της δυαδικότητας, της ποικιλίας αυτού του κόσμου και της ελεύθερης επιλογής, της ελεύθερης βούλησης.

Για σκεφτείτε να ζούσαμε σε έναν κόσμο φλατ, τελείως επίπεδο, χωρίς εναλλαγές, χωρίς διαφορετικές επιλογές, πόσο ανιαρή θα ήταν η ζωή μας και πόσο δέσμιοι και ανελεύθεροι θα νιώθαμε; 

Να ήταν μόνο μέρα ή μόνο νύχτα, να υπήρχε μόνο φως ή μόνο σκοτάδι, να μην υπήρχαν εποχές να είχαμε συνέχεια καλοκαίρι ή μόνο χειμώνα, να είχαμε ένα μόνο φαγητό να φάμε, όπου και αν πηγαίναμε να βλέπαμε τα ίδια δέντρα, τα ίδια λουλούδια, να υπήρχε μόνο θάλασσα ή μόνο ξηρά, χωρίς ποτάμια, χωρίς βουνά, όλο πεδιάδες. 

Τα ζώα να μην είχαν αυτή την ποικιλία, να υπήρχε ένα μόνο είδος και όλοι οι άνθρωποι να είμασταν ίδιοι, να είμασταν μόνο άντρες ή μόνο γυναίκες, μόνο λευκοί ή μόνο μαύροι ή μόνο κίτρινοι και όλοι να είχαμε τις ίδιες απόψεις, πως θα μπορούσαμε κι αλλιώς αφού δεν θα 'χαμε διαφορετικές εμπειρίες και επιλογές.

Και τότε, θα είμασταν ευχαριστημένοι; πάλι δεν θα 'μασταν, γιατί θα πλήτταμε. Θα ζούσαμε μέσα στην ανία και στην βαρεμάρα, η ζωή μας δεν θα είχε κανένα νόημα. Σκέτη κόλαση!

Κόλαση; Για σκεφτείτε το! Αυτό δεν είναι κόλαση; Να μην είσαι ελεύθερος, να μην έχεις διαφορετικές επιλογές και να μην μπορείς να επιλέγεις ελεύθερα αυτό που σε ευχαριστεί να πας, να κάνεις, να φας, να σκεφτείς. 

Να έχει επιλέξει το πως θα ζεις κάποιος άλλος για σένα. Ακόμα και αν αυτός ο άλλος είναι ο ίδιος ο θεός σου. Αυτός που σε έφτιαξε. Πόσο θεός θα ήταν αυτός για σένα; Μάλλον με τύραννο θα έμοιαζε και όχι με Θεό! Χωρίς αγάπη για σένα! Αυτό είναι αγάπη; Να μην έχεις επιλογές; Όχι βέβαια!

Ο αληθινός Θεός είναι Αγάπη! Είναι Φως! 
Μας έχει φτιάξει κατ’ εικόνα και ομοίωση με Εκείνον. Αλλά δεν μας υποχρέωσε για τίποτα. Μας χάρισε την ελευθερία της επιλογής. Να γευτούμε και να επιλέξουμε ό,τι μας αρέσει. Ακόμα και Αυτόν τον Ίδιο. 

Μας λέει: Εγώ Είμαι Εδώ! Είμαι Παντού! Όπου γυρίσεις Είμαι. Αν θέλεις Έλα! Σε περιμένω να έρθεις στην αγκαλιά Μου. Αλλά αν το θες. Αν το επιλέξεις. Αλλιώς δεν θα ’χει αξία, ούτε για σένα ούτε για Μένα. Σε θέλω να έρθεις να λάβεις την Περιουσία σου που σε περιμένει. Να ενωθείς μαζί Μου και να γίνεις Ένα με Εμένα, φτάνει να το θέλεις. Γιατί Θεοί Εστέ! Αρκεί να το επιλέξετε!

Ας αναγνωρίσουμε το σκοτάδι μέσα μας και έξω μας και ας το αγαπήσουμε. Ας αναγνωρίσουμε την διαφορετικότητα του συνανθρώπου μας, τις διακυμάνσεις του ίδιου του εαυτού μας και ας νιώσουμε ευγνωμοσύνη για ό,τι μας προσφέρθηκε, ό,τι μας χαρίστηκε, την ελευθερία μας, την ίδια την ζωή μας, που είναι τόσο μαγική και υπέροχη.

Ας ευχαριστούμε κάθε μέρα τον Θεό μας και ας προσπαθήσουμε να τηρήσουμε τον Λόγο Του, την Αγάπη, που θα μας οδηγήσει στην απόλυτη ολοκλήρωση του εαυτού μας, στην απόλυτη ένωση με Εκείνον, που μας περιμένει με απόλυτη υπομονή και καρτερία. Αυτός ο κόσμος φτιάχτηκε για μας και τα Δώρα μας Είναι Εδώ και μας περιμένουνε. Αρκεί να θέλουμε να τα πάρουμε. Είναι στο χέρι μας!!! 




Τάσος Παπαμιχαλόπουλος

Η προσευχή γίνεται με 3 οδηγούς....!!!!

Το μυαλό, την καρδιά και την ψυχή.

Η εκπομπή της προσευχής ανάλογα από ποιον οδηγό γίνεται έχει και ανάλογη μορφή.

Όταν το μυαλό προσεύχεται, σχηματίζει. Δίνει δηλαδή το μυαλό στην ελπίδα σχήμα, μέγεθος.

Όταν η καρδιά προσεύχεται ανάλογα με το τι έχει μέσα της η καρδιά θα δώσει και το ανάλογο χρώμα, είτε σκούρο= θλίψη, πόνος, φόβος, είτε ανοιχτό = πίστη ακατάπαυστη.

Ενώ όταν η ψυχή προσεύχεται η προσευχή μεταφέρεται αυτόματα στα ουράνια και μετατρέπεται σε ευλογία.

Όταν η ψυχή συνεργαστεί με την ανοιχτή καρδιά τότε ο άνθρωπος γεμίζει από φως και η προσευχή του γίνεται μέσα από το Άγιο Πνεύμα. 

Το Άγιο Πνεύμα έχει την ιδιότητα να ζεσταίνει τον πιστό και να τον μετασχηματίζει αργά και σταδιακά. Αφού το Άγιο Πνεύμα γίνεται ο Πνευματικός σύμβουλος που διαπαιδαγωγεί τον πιστό, μέσα από καθοδήγηση στο τι να μελετήσει και ποιες προσευχές να λέει. 

Όλο αυτό όταν το Άγιο Πνεύμα το δώσει ως οδηγό στον πιστό και ο πιστός κάνει υπακοή τότε μετά από ένα διάστημα, το οποίο μπορεί να είναι από 8 μήνες αλλά και μετά από 10, 15 ακόμη και πάνω από 20 χρόνια, ο ίδιος ο Κύριος εμφανίζεται στον πιστό και αρχίζει Εκείνος πια να συνεργάζεται με την Φώτιση για να οδηγήσει τον πιστό στην Θέωση. Δηλαδή στο να γνωρίζει την ενέργεια του Θεού. 

Οι τρεις αυτοί συνεργάτες του πιστού, το Άγιο Πνεύμα, ο Ιησούς και ο Θεός καθοδηγούν τον πιστό στο να βάλει στη ζωή του την προσευχή του ως ένα αμερόληπτο ρυθμικό ρολόι για να τον μετατρέψουν σε Φως.

Άρα όταν η προσευχή γίνεται με οδηγό το μυαλό, πάντα θα είναι σε κίνδυνο.

Καθώς ακόμη κι εμείς που δεν έχουμε τη σοφία του Θεού, όταν το παιδί μας, μας ζητήσει κάτι που έχει να κάνει με το μυαλό του, δεν θα του το πάρουμε ακόμη και να έχουμε την δυνατότητα. Αντίθετα αν το παιδί μας, μας ζητήσει κάτι που έχει ανάγκη, θα αναζητήσουμε τους τρόπους να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις να του το πάρουμε.

Άρα την ώρα που κάνουμε προσευχή..ας ρωτήσουμε τους εαυτούς μας. 

Ποιος προσεύχεται τώρα ? 

Το μυαλό, η καρδιά ή η ψυχή? 

Κι αν προσεύχεται η καρδιά ποιο μέρος της προσεύχεται, ο φόβος, η λύπη ή η πίστη ? 

Και έτσι θα ξέρουμε ακριβώς ότι ο Θεός, μας ακούει μεν αλλά δεν γίνεται να κάνει αυτά που του ζητάει το μυαλό ή ο φόβος. Γιατί ο Θεός θέλει πίστη, αγάπη και αφοσίωση. Δηλαδή να κάνει προσευχή το ανοιχτό μέρος της καρδιάς μας και η ψυχή μας. Τα οποία αυτά δύο σημεία δεν ορίζουν σχήμα και μορφή στην ελπίδα, αλλά αφήνονται με πίστη στην Θεία Πρόνοια.




Δωροθέα 

Τρεις βασικές προϋποθέσεις για να δημιουργούμε υγιείς σχέσεις που διαρκούν...!!!!

Κάθε χρόνο πριν πάμε διακοπές το καλοκαίρι, κάνουμε ολόκληρη προετοιμασία και καταναλώνουμε μεγάλη ποσότητα ενέργειας για να προετοιμαστούμε, π.χ. διαβάζουμε τουριστικούς οδηγούς, κλείνουμε εισιτήρια και ξενοδοχεία, εξασφαλίζουμε την κατάλληλη παρέα και φροντίζουμε άλλες λεπτομέρειες ανάλογα με τις προτιμήσεις μας.

· Πώς όμως προετοιμαζόμαστε πριν μπούμε σε μια συντροφική σχέση; Ακόμα περισσότερο, πώς προετοιμαζόμαστε προκειμένου να αναπτύξουμε τη σχέση με τον/τη σύντροφό μας και να την κάνουμε λειτουργική και ευχάριστη;

· Έχουμε πάρει από κάπου πληροφορίες σχετικά με αυτόν τον τομέα της ζωής μας που έχει τόσο μεγάλη σπουδαιότητα για την συναισθηματική και λειτουργική υγεία μας;

· Υπάρχει εδώ οδηγός να συμβουλευτούμε ώστε να κάνουμε την καλύτερη επιλογή και να μην μετανιώσουμε στη συνέχεια; Και αν υπάρχει, είναι ο κατάλληλος για την δική μας περίπτωση; Πού πρωτομαθαίνουμε για τις σχέσεις;

Με μια πρώτη άποψη, «ναι» υπάρχει οδηγός σχέσεων και μάλιστα τις οδηγίες του και τις πληροφορίες που περιέχει τις έχουμε ενσωματωμένες μέσα μας. 

Τις γνωρίζουμε χωρίς να χρειάζεται να κάνουμε καμμία συνειδητή προσπάθεια για αυτό. Είναι το παράδειγμα υπόδειγμα που έχουμε αποτυπώσει από μικρά παιδιά παρατηρώντας τους γονείς μας, όπως σχετιζόντουσαν μαζί μας και κυρίως μεταξύ τους.

Από αυτή την παρατήρηση αντλούσαμε συμπεράσματα για το πώς είναι οι σχέσεις ανάμεσα στα ζευγάρια και στις οικογένειες, πώς εκφράζεται η αγάπη και αυτά στη συνέχεια έγιναν το δομικό υλικό του δικού μας πρότυπου για τις σχέσεις.

Από αυτή την παρατήρηση κυρίως δημιουργήθηκαν οι πεποιθήσεις μας για το πως είναι οι σχέσεις, οι οποίες έγιναν τελικά το δικό μας εσωτερικό software που αναπαράγουμε σήμερα στις δικές μας σχέσεις.

Και δεν υπάρχει θέμα αν το πρότυπο αυτό ήταν ενδυναμωτικό και υποστηρικτικό. Αν όμως δεν ήταν;

Αυτό λοιπόν αντανακλάται/καθρεφτίζεται στην ποιότητα των σχέσεων που δημιουργούμε οι ίδιοι σήμερα στη ζωή μας. Και έπειτα αναρωτιόμαστε και απορούμε γιατί αναπαράγουμε στη ζωή μας συνεχώς σχέσεις με παρόμοια και πολλές φορές καταστροφικά χαρακτηριστικά.

Αυτό όμως τελικά σημαίνει ότι όσοι και όσες δεν είχαμε θετικό και υποστηρικτικό παράδειγμα (ή δεν είχαμε καν παράδειγμα, π.χ λόγω απουσίας των γονέων), δεν έχουμε ελπίδα να δημιουργήσουμε υγιείς συντροφικές σχέσεις που να διαρκούν στο χρόνο;

Ο συνειδητός ενήλικος εαυτός μας στο προσκήνιο
Εδώ είναι που μπαίνει στο παιγνίδι ο συνειδητός ενήλικος εαυτός μας και οι επιλογές που κάνει.

Αρχικά χρειάζεται να αναγνωρίσουμε το πλαίσιο αυτό που περιγράφεται παραπάνω και να δούμε πώς αυτό λειτουργεί μέχρι τώρα στη ζωή μας και στις σχέσεις μας. Να μπούμε σε θέση παρατηρητή και να αποφασίσουμε να δούμε την όποια δική μας συμμετοχή, συνειδητή ή υποσυνείδητη, στην δημιουργία των αποτελεσμάτων αυτών. 

Να δώσουμε νέο νόημα στη φράση «ο τρόπος που συνδεόμαστε με τους άλλους είναι ο τρόπος που συνδεόμαστε με τον εαυτό μας». Επίσης να σκεφτούμε το νόημα της εντολής «αγάπα τον πλησίον σου ως τον εαυτόν σου».

Δηλαδή με λίγα λόγια η αγάπη μας για τους άλλους συνδέεται άμεσα με την αγάπη που έχουμε εμείς για τον εαυτό μας. Άρα η αγάπη που μπορούμε να προσφέρουμε στους άλλους είναι ανάλογη της αγάπης που μπορούμε να προσφέρουμε εμείς στον εαυτό μας.

Συνεπώς, η ποιότητα της αγάπης που εμείς έχουμε για τον εαυτό μας είναι ο δείκτης και το κριτήριο του κατά πόσο μπορούμε να προσφέρουμε αγάπη στους γύρω μας και κατ’ επέκταση και τους συντρόφους μας.

Ορισμένοι άνθρωποι κάνουν το λάθος να επιδιώκουν την αγάπη για τον εαυτό τους, μέσω της αγάπης από έναν άλλον. Σκεφτόμαστε δηλαδή ότι αν μας αγαπήσει ο άλλος, αυτό θα πει ότι αξίζουμε την αγάπη και έτσι θα μπορούμε να μας αγαπήσουμε και εμείς.

Τι πιστεύετε όμως;
Ένα άτομο με χαμηλή ή ανύπαρκτη αυτοεκτίμηση, που πιστεύει εσωτερικά ότι δεν αξίζει, που δεν μπορεί να εμπιστεύεται τον εαυτό του, που αντλεί αναγνώριση και αξία κυρίως από τη γνώμη των άλλων μπορεί να συνδεθεί με αγάπη και σεβασμό με τους άλλους και το ταίρι του; 

Ή μήπως κάθε γεγονός και κατάσταση στη ζωή του θα του καθρεφτίζει αυτό που ενδόμυχα ή και ανοιχτά πιστεύει για τον εαυτό του, με αποτέλεσμα οι σχέσεις του να οδηγούνται σε αδιέξοδο;

Άλλωστε, όταν δεν αγαπάμε εμείς τον εαυτό μας, χρειαζόμαστε υπερβολικά την επιβεβαίωση και την αναγνώριση από τους άλλους. 

Όταν αυτό το χρειαζόμαστε σε τόσο μεγάλο βαθμό, οι άλλοι κουράζονται. Έτσι, όταν οι άλλοι δεν μπορούν να μας δώσουν την αποδοχή και την αγάπη που χρειαζόμαστε, τους θεωρούμε κι αυτούς υπεύθυνους για την δική μας δυστυχία, επειδή χρειαζόμαστε από αυτούς περισσότερα απ’ όσα μπορούν να μας δώσουν.

Και ο φαύλος κύκλος καλά κρατεί…

Η πρώτη μας βασική σχέση
Η πρώτη επομένως σχέση μας χρειάζεται να είναι με τον εαυτό μας.

Πρώτα πρέπει να μάθουμε να τιμάμε, να φροντίζουμε και να αγαπάμε τον εαυτό μας.

Πρώτα πρέπει να δούμε τον εαυτό μας σαν κάποιον που αξίζει, πριν μπορέσουμε να δούμε και κάποιον άλλον έτσι.

Η πρώτη βασική προϋπόθεση για να έχουμε σταθερή αγάπη για τους άλλους ανθρώπους και τους συντρόφους μας είναι το να έχουμε σταθερή αγάπη για τον εαυτό μας.

Φταίνε τελικά οι άλλοι;
Άλλη σημαντική ένδειξη αγάπης και φροντίδας εαυτού είναι να ελέγξουμε/ερευνήσουμε το πώς εμείς οι ίδιοι είμαστε «υπεύθυνοι» για ό,τι μας συμβαίνει στη ζωή και στις σχέσεις μας.

Χρειάζεται να στρέψουμε την προσοχή μας στο να ανακαλύψουμε το πώς εμείς οι ίδιοι εξακολουθούμε να δίνουμε τη δύναμή μας στους άλλους ανθρώπους, μέσα από τους ρόλους που παίζουμε και κυρίως μέσα από την «θυματοποίησή» μας.

Χρειάζεται να έχουμε την τόλμη να δούμε πώς τα γεγονότα συμβαίνουν μέσα από εμάς, με τη δική μας συνευθύνη και όχι απλά συμβαίνουν σε εμάς… (τους άτυχους, τους κατατρεγμένους κλπ).

Η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης είναι το στέρεο έδαφος που πατώντας επάνω του μπορούμε να κάνουμε τις αναγκαίες αναγνωρίσεις και συνειδητοποιήσεις που χρειάζονται, για να αλλάξουμε τους προγραμματισμούς και τις πεποιθήσεις μας και να μπούμε πάλι στη θέση δύναμης του συνειδητού ενήλικου.

Αλλιώς, επιρρίπτοντας τις ευθύνες στον όποιον άλλον, «πετάμε την μπάλα στην εξέδρα» και χάνουμε την ευκαιρία να συνδεθούμε και να αγαπήσουμε το μόνο φορέα που μπορεί να κάνει τις αλλαγές για εμάς, δηλαδή τον εαυτό μας.

Πώς αγαπάμε τον εαυτό μας;
Είναι επομένως ζωτικής σημασίας το να καλλιεργήσουμε ενεργά μία πλούσια, δυνατή σχέση αγάπης με τον εαυτό μας, σαν το θεμέλιο για να δημιουργήσουμε μία υγιή ευτυχισμένη σχέση με ένα αγαπημένο/η σύντροφο.

Τι σημαίνει όμως αυτό; Περισσότερα αφρόλουτρα και μασάζ; Περισσότερες επισκέψεις στο γυμναστήριο ή στο spa; Περισσότερα δώρα και ρούχα;

Ας το δούμε στη συνέχεια.
Χρειάζεται να επενδύσουμε στον εαυτό μας πλήρως και ολοκληρωτικά. Χρειάζεται να βγούμε έξω από τη ζώνη άνεσης και τους φόβους μας και να μιλήσουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα ανοιχτά. Να μπορούμε να πούμε τι μας αρέσει και τι όχι χωρίς φόβο. 

Να μάθουμε να βάζουμε αντίστοιχα τα όρια μας χωρίς να φοβόμαστε και να ανησυχούμε για τις όποιες συνέπειες. Να μάθουμε να εκφράζουμε με αγάπη τα αιτήματά μας και να μην τα μετατρέπουμε σε βουβά παράπονα… 

Να ζητάμε πράγματα που έχουμε ανάγκη και χρειαζόμαστε, να επικοινωνούμε τις ανάγκες μας όχι με «εσύ» μήνυμα που βάζει τον άλλον σε θέση άμυνας, αλλά με «εγώ» μήνυμα από τη θέση του συνειδητού ενήλικου. Να μάθουμε να εξισορροπούμε υγιώς το δίνω και το παίρνω.

Όλες αυτές είναι δεξιότητες που χρειάζεται να τις μάθουμε για να εξελιχθούμε έχοντας μια υγιέστερη σχέση με τον εαυτό μας, προκειμένου να έχουμε υγιείς σχέσεις και με τους άλλους.

Όταν εμείς δε σεβόμαστε και δεν υπερασπιζόμαστε τις ανάγκες μας και τα θέλω μας, είναι απολύτως φυσικό οι σύντροφοί μας να μας φέρονται με τρόπο που να επιβεβαιώνει αυτή μας την εσωτερική κατάσταση.

Όταν επομένως οι άλλοι δεν δεσμεύονται σε μας, χρειάζεται πάντα να δούμε το πώς εμείς δεν δεσμευόμαστε απέναντι στον εαυτό μας.

Έτσι οτιδήποτε λείπει από την εμπειρία μας με τους άλλους, το αντιστρέφουμε και ρωτάμε:

· Τι συμβαίνει με αυτό στη σχέση με τον εαυτό μας;

· Που εμείς δεν το προσφέρουμε αυτό στον εαυτό μας;

Η ουσία όμως του να αγαπάμε τον εαυτό μας, είναι να τον υποστηρίζουμε πραγματικά και να δεσμευτούμε στο να γίνουμε η «ανώτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού μας».




Αποχώρησα από το χώρο των business σε αναζήτηση προσωπικών απαντήσεων. Ένιωσα ότι μου λείπει κάτι. Πρώτα απ' όλα ένιωσα ότι χρειαζόταν να μάθω καλύτερα τον εαυτό μου. Ψυχανάλυση, σεμινάρια αυτογνωσίας, αρχαία ελληνική φιλοσοφία, εσωτερισμός και μεταφυσική, coaching, NLP κλπ. Στην πορεία αυτά πλαισιώθηκαν παρακολουθώντας πιστοποιημένα προγράμματα life coaching, NLP coaching και time line therapy.Και αυτή ήταν η στροφή για αυτό που κάνω τώρα.Σήμερα εργάζομαι σαν σύμβουλος προσωπικής ανάπτυξης, life & NLP coach και είμαι εισηγητής και συντονιστής σε σεμινάρια και ομάδες.Είμαι παντρεμένος και έχω μια κόρη 8 ετών.